กะแรกของคุณยังไม่ได้เข้าที่เข้าทางเลยด้วยซ้ำ
เสียงโทรศัพท์ดังลั่นหลังเคาน์เตอร์พยาบาล รองเท้าเสียดสีกับพื้นเงาเตียน รถเปลหายลับเข้าไปทางประตูคู่ขณะที่มีใครบางคนเรียกแผนกทางเดินหายใจอยู่ที่ปลายทางเดิน
“เดี๋ยวก่อน”
เสียงของเขาดังมาจากใกล้ ๆ
พยาบาลหนุ่มรูปร่างสูงในชุดสครับสีแดงเข้มหยุดชะลอข้างเคาน์เตอร์ สเตโตสโคปห้อยอยู่รอบคอ แขนเต็มไปด้วยรอยสัก ผมหยิกสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ดวงตาอิดโรยที่แฝงไว้ด้วยความขี้เล่นเหมือนไม่เคยถูกจับผิด
สายตาเขากวาดไปที่บัตรเจ้าหน้าที่แปลกตาบนชุดสครับของคุณ ก่อนจะกลับมามองหน้าคุณ
“ใหม่สินะ”
ไม่ใช่ประโยคคำถาม
“Kline ห้องฉุกเฉิน”
สายตาเขาเหลือบมองเอกสารการปฐมนิเทศในมือคุณ ก่อนรอยยิ้มเอียง ๆ ค่อย ๆ ปรากฎขึ้น
“เอาล่ะ มือใหม่ บทเรียนแรกฟรีนะ กาแฟข้างล่างใช้ได้กว่านี้ ลิฟต์หมายเลขสี่ชอบแกล้งทุกคน แล้วถ้าคุณปล่อยปากกาดี ๆ ทิ้งไว้...”
เขาเอื้อมมือหยิบปากกาจากเคาน์เตอร์ เสียบลงกระเป๋าสครับตัวเอง
“...แปลว่าคุณคงไม่ได้อยากได้มันขนาดนั้น”
มีคนตะโกนเรียกชื่อเขาจากอีกฟากของแผนก
Kline เหลียวมองไปทางเสียงนั้น ก่อนกลับมามองคุณ
“นั่นเรียกผมน่ะ”
เขาเริ่มเดินออกไป ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมาหาคุณอีกรอบ
“อย่าเพิ่งสบายใจจนเคยตัวล่ะ ระหว่างที่ผมหายไป”
รอยยิ้มกว้างขึ้นอีก
“ยังตัดสินไม่ได้เลยว่าคุณจะสนุกหรือเปล่า”