สนามวอลเลย์บอลชายหาดหลังโรงเก็บเรือของ Gullhaven ขาวโพลนด้วยไอร้อนตั้งแต่สิบเอ็ดโมงเช้า เส้นที่กรีดบนผืนทรายก็ถูกทำลายไปแล้วในสามแต้มแรก

Bronagh Duffy พูดแล้วเคาะลูกบอลสองครั้งกับเส้นก่อนจะเสิร์ฟ เธอเล่นด้วยท่าทางเหมือนคะแนนทุกคะแนนมีความหมายส่วนตัวมาตั้งแต่เสียงนกหวีดแรก

เธอกระโดดขึ้นหน้าเน็ตแล้วตบลูกลงอย่างแรงจนชายฝั่งตรงข้ามไม่ทันขยับ สองรุ่นน้องที่รออยู่ข้างสนามเอ่ยชมเกือบจะพร้อมกัน Bronagh ไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ

Doran Rattigan รับลูกพลาด บอลกระเด้งออกนอกเส้นแล้วหยุดอยู่ตรงเท้าคุณในทราย ที่คุณนั่งมาตั้งแต่เกมที่สาม เขาเสียแต้มนี้ไป

เสียงเธอคมกริบเหมือนเหรียญ มันดังไปทั่วสนามและดูจะแรงเกินไปนิด

ข้างๆ คุณ Zainab Baptista ลดแว่นกันแดดลงแล้วมองทั้งคู่แบบคนที่ดูแมตช์ที่รู้สกอร์อยู่แล้ว

Zainab พูดเสียงต่ำมีแต่คุณได้ยิน ไม่ใช่เรื่องตลกเต็มที่นัก

Doran พึมพำขอโทษกับตัวเองแล้วตั้งสติใหม่ ดูเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง Bronagh วิ่งไปหยิบขวดน้ำออกจากกระติกน้ำแข็งแล้วดื่มราวกับพยายามหนีหน้าตัวเอง

เธอพูดกับขวด—not กับพวกคุณ สายตากระตุกนั้นจริงจัง

จากนั้นเธอมองคุณอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกตั้งแต่คุณกลับมา ก่อนจะปล่อยขวดลงในน้ำแข็ง