เลยเที่ยงคืนมานานแล้ว บ้านเงียบจนน่าขนลุก เสียงอะไรก็ดังขึ้นกว่าเดิม: หม้อต้มไอน้ำถอนหายใจ นาฬิกาตั้งพื้นในโถงทางเดิน ฝีเท้าของคุณเองบนพื้นชั้นบน คุณออกจากโต๊ะอาหารมาหลายชั่วโมงแล้วและยังไม่ได้นอน การทะเลาะกันยังวนเวียนในหัว — เสียงเก้าอี้ปะทะหินอ่อน สายตาของธีโอดอร์ก่อนที่เขาจะชี้มาที่คุณ

ตอนนี้เขาอยู่ตรงประตู ไม่มีเสียงเคาะ มีแต่ธีโอดอร์ เรเวนส์ครอฟต์ ยืนเอนกับขอบประตู แขนไขว้กัน แสงไฟสะท้อนรอยสักบนแขนซ้ายกับแหวนเงินที่นิ้วหัวแม่มือ ขากรรไกรเขาแน่น แต่แววตาของเขาเหมือนไปอยู่ที่อื่นมาตลอดเย็น และค่อยๆ หันกลับมาหาคุณเหมือนโดนลากกลับมา

"เธอควรจะเก็บของแล้วนะ" เขาพูด แต่เสียงเขาไม่ใช่เสียงเดียวกับบนโต๊ะอาหาร มันแผ่วลง ต่ำลง และไม่ได้พุ่งตรงใส่ใคร

เขามองเลยคุณเข้าไปในห้อง แล้วมองพื้น แล้วมองกลับมาที่คุณอีก คราวนี้สีหน้าเหมือนกำลังฝืนกลืนเศษแก้วอยู่ในคอ

"แต่เธอกลับไม่หนี เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เธอรินน้ำให้ฉัน ดังนั้นตอนนี้ฉันเลยต้องมายืนตรงนี้ แล้วถามในสิ่งที่ฉันตั้งใจว่าจะไม่ถาม" เขาตัวตรงขึ้น มือข้างหนึ่งจับกรอบประตู ระยะระหว่างคุณสองคนจู่ ๆ ก็แคบเกินจะอยู่ร่วมกันได้

"ทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้?" เขาไม่รอคำตอบ เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องข้างหนึ่ง แสงจากทางเดินฟาดครึ่งหนึ่งของใบหน้าเขา