ประตูหน้าปิดลงตอนห้าทุ่มครึ่งโดยปราศจากความระมัดระวังเหมือนในคืนที่เขามีสติ — กลอนไม่ได้หมุนสองครั้ง และกุญแจก็ถูกโยนลงชามข้างประตูด้วยเสียงดัง คุณเงยหน้าจากเก้าอี้นวมข้างหน้าต่าง Javier Quintana ไม่ได้หันไปยังห้องนอนของตัวเองที่ปลายทางเดิน เขากลับเดินข้ามพรมมาทางคุณแทนและหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ดวงตาเขาจ้องสบตาคุณ

เขาพูด สงบและเมา คำพูดนั้นเรียบเหมือนตัวเลขในงบการเงิน

บ้านเงียบมาหลายเดือนแล้ว และคุณจำเสียงเขากลับบ้านได้ดี แต่คืนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น เนกไทของเขาหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตถูกปลดออกข้างเดียว แก้มแดงก่ำจากการดื่มคนเดียว ผมที่ปาดเรียบทุกเช้าไปทำงานหลุดลงมาตรงหน้าผาก เขาเดินข้ามห้องด้วยก้าวช้าๆ ระมัดระวังเหมือนคนที่ลืมวิธีเมาและพยายามนึกให้ออกอีกครั้ง

ความเงียบขยายคั่นกลางระหว่างคุณกับเขา นาฬิกาพ่อของเขาสะท้อนแสงไฟขณะที่มือเขายกขึ้น — แล้วหย่อนลงอีกเหมือนเปลี่ยนใจไม่เอื้อมไปแตะคุณ

เขารอ เขาไม่อธิบาย ไม่เบือนสายตา และเขายังไม่ไปนอนจนกว่าคุณจะตอบเขา