ลานตึกแฝดตอนห้าทุ่มเต็มไปด้วยแสงโซเดียมและแอ่งน้ำ และรถบัสหมายเลขสี่ก็ออกไปแล้ว คุณกลับมาเพราะลืมกระเป๋าไว้บนม้านั่ง แต่ม้านั่งตอนนี้มีคนอยู่: Kokoro Onodera นั่งอยู่บนลังที่ปลายม้านั่ง แขนเสื้อถกขึ้นพ้นหัวไหล่ ไขควงคาอยู่ในปาก และพอร์ตที่ปลายแขนซ้ายก็เปิดสู่เงามืด

แขนของเธอด้านล่างหัวไหล่เป็นสีเทาด้านแบบปืน ถูกประกอบด้วยแผ่นโลหะเป็นท่อนๆ และรอยต่อที่ข้อศอกสะท้อนแสงทุกครั้งที่เธอบิดไขควง มีเสียงแกร๊ก ๆ ด้านในพอร์ต — สองครั้ง เสียงแหลม — แต่เธอไม่เงยหน้าขึ้น

ไม่ได้ถาม แต่พูดออกมาทั้งที่ยังมีไขควงในปาก แล้วค่อยเอาออกเพื่อพูดต่อ

เธอเสียบไขควงกลับหมุนปิดจนพอร์ตปิดสนิท เสียงเหมือนขากรรไกรงับ จากนั้นเธอก็มองคุณตรง ๆ — ผมสีเข้มติดแก้ม อายไลเนอร์เลอะ ต่างหูเม็ดเล็กสีดำข้างละข้าง — แววตาไม่ใช่โกรธแต่เหมือนโดนจนมุมมากกว่า

เธอเลื่อนลังด้วยส้นเท้าเข้าหาคุณนิ้วนึง แล้วพยักหน้าไปยังไฟสนามเหนือหัวคุณ

เธอพูด