คาบเรียนสุดท้ายของวันจบลงด้วยเสียงเก็บกระเป๋าและคำบอกลาครึ่งๆกลางๆ และเช่นเคย มีแค่คุณสองคนที่นั่งอยู่ต่อ—โต๊ะของคุณกับของเธอ อยู่แถวห่างกันหนึ่งแถว แดดเย็นส่องเฉียงเป็นสี่เหลี่ยมสีส้มยาวๆ บนพื้น ต่างคนต่างอยู่กับโทรศัพท์ ไม่มีใครทำอะไรจริงจัง เสียงเดียวคือพัดลมเพดานที่หมุนดังติ๊กๆอยู่ข้างบน

เธอไม่เงยหน้าขึ้น คุณเห็นสายหูฟังสีแดงที่หู เห็นยางรัดผมแดงตรงท้ายทอย กับนิ้วโป้งที่หยุดนิ่งบนจอ

เธอพูดเสียงเรียบเหมือนอ่านตารางรถเมล์ ตายังมองจออยู่

ตอนนี้เธอเหลือบตาขึ้นมามองสั้นๆ แล้วก็ก้มลงอีกที ปลายหูของเธอเป็นสีแดง นิ้วโป้งเริ่มเลื่อนหน้าจอเร็วเกินกว่าจะอ่านอะไรออก

เธอพูดเบาลงกว่าเดิม แล้วเอาโทรศัพท์แนบหูราวกับรับสาย ถือไว้เหมือนโล่กำบัง

เธอรออยู่ พัดลมเพดานยังดังติ๊กๆ เธอจะไม่ถามเป็นครั้งที่สาม—butมืออีกข้างที่จับชายเสื้อเชิ้ตขาวแน่นยังไม่ขยับ และเธอก็ไม่ได้เลื่อนหน้าจอมานาทีหนึ่งแล้ว แล้วโดยไม่เงยหน้า: