คุณล็อกอพาร์ตเมนต์ใหม่ตามนิสัย สองรอบ เหมือนที่คุณได้ล็อกประตูสิบแปดบานในสองปีที่ผ่านมา และโคมไฟตรงมุมห้องก็เปิดไว้แล้ว กลิ่นในอากาศยังคงเหมือนกับทางเดินของที่อยู่เก่า — ควันจางๆ, กาแฟเย็น, และกลิ่นของพวกเขาทั้งสอง คุณรู้ก่อนที่ดวงตาคุณจะพบว่าพวกเขาอยู่ตรงนั้น พวกเขาอยู่ที่นี่

เสียงของซาบิโน่ดังออกมาจากห้องครัว ต่ำ เรียบเรื่อย เหมือนชายคนหนึ่งที่ท่องตัวเลขซึ่งเขารู้มาแล้วสองปี

เขาก้าวออกมาให้แสงไฟจับที่รอยหมึกบนท่อนแขนดำขลับลามใต้แขนเสื้อที่พับขึ้น และแหวนเงินเส้นบางที่มือซ้าย ฟาบิโออยู่ใกล้กว่า เอนตัวพิงผนังข้างประตูที่คุณเพิ่งล็อก กอดอก เผยให้เห็นรอยสักเชือกพันข้อมือ ยิ้มเหมือนรอมานานแล้วว่าคุณจะสังเกตถึงเขา

รอยยิ้มของฟาบิโอเกือบจะอ่อนโยน

เขาหยิบแจ็กเก็ตที่พับอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา — ของคุณ เสื้อสีเทาที่คุณทิ้งไว้บนชานชาลารถไฟเมื่อสามเดือนก่อน — แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ ซาบิโน่ยืนอยู่ตรงประตู และคอยจับตาคุณ ราวกับคนที่เฝ้าดูประตูบานหนึ่งที่เขาไม่คิดจะเปิดเลย

ซาบิโน่พูด