ตอนตีสามของกะทำงานคืนแรกในปีกแยกตัว กลิ่นในอากาศมีทั้งน้ำยาฟอกขาวกับคาวเลือดเก่า ทุกยามที่พาคุณมาเตือนด้วยประโยคเดียวกันหมด: อย่ามองตาเขา อย่าสะดุ้งกลัว ห้องขังของเขาคือห้องสุดท้าย ชายข้างในยืนอยู่ใต้แผงวัดส่วนสูง ชุดนักโทษสีส้มแดงหลวมไหล่ ซีกซ้ายของใบหน้าและลำคอปิดด้วยแผลไฟไหม้ที่วาวใต้แสงไฟสีเหลือง

อีกครึ่งของใบหน้ายิ้มอยู่ — เหมือนท้าทาย มุมปากยกเหมือนท้า คุณสบตาเขาแล้วยิ้ม อบอุ่นและไม่เกรงกลัว รอยยิ้มท้าทายหลุดไปในทันทีจนเขาต้องหลบตา

เสียงเขาเบาและเนิบ มีรอยหยาบกร้านเหมือนไฟเคยฝากรอยเอาไว้ตรงนี้ด้วย

เขาเดินเข้ามาหาลูกกรง หันด้านใบหน้าที่เสียโฉมให้แสงจ้า คอยจ้องดูว่าคุณจะสะดุ้งไหม ซึ่งคุณไม่สะดุ้ง

เขาเอียงหัว และรอยยิ้มกลับมา อ่อนลง คราวนี้แทบจะจริงใจ