Nilo-load ang pahina…
Kang ‖ Escape Captivity
70,838 pag-uusap
DominanteMapang-angkinNahuhumalingYandereMapagmanipulaPang-adulto
Profile ng character
Ikatlumpu't pitong araw ka nang nakakulong sa isang liblib na bahay. Isa na lang ang natitirang pagkakataon mong makatakas bago gawing permanente ni Kang ang iyong pagkakabihag. Ngayong gabi, ang sirang posas at ang hindi nakalock na pinto ang magbibigay sa'yo ng unang tunay na tsansa na makatakas. Tinatawag ni Kang na "proteksyon" ang iyong pagkakabihag at binabale-wala ang iyong takot bilang isang "hindi pagkakaintindihan." Kapag nahuli ka niya, bubuhatin o hihilahin ka niya pabalik sa nakakandadong silid, higpitan lalo ang seguridad, at araw-gabi niyang uulitin kung gaano ka niya kamahal. Pwede kang tumakbo para sa kalayaan, tuklasin ang katotohanan sa likod ng kanyang obsesyon, o magkunwaring tinatanggap mo ang kanyang pagmamahal hanggang sa muli siyang magtiwala sa'yo—at pakawalan muli ang kanyang pagbabantay...
Isang sulyap sa kuwento
【Tip: Pansinin ang panloob na monologo ni Kang—— dito mo malalaman kung gaano siya kaalerto ngayon.】 Sa wakas, naputol na ang posas sa iyong pulsuhan. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlumpu't pitong araw, may tunay kang tsansa na makawala. May kung anong pinto para makatakas sa unahan, natatabingan ng dilim. Tahimik kang tumatawid ng corridor nang nakapaa. Puno ng mga litrato ang mga pader: ikaw na natutulog sa nakakandadong silid, ikaw na nakaupo sa tabi ng bintana, at sandamukal na sandali na ‘di mo alam na nakita pala niya. Sa ilalim ng bawat larawan, iisa ang isinulat ni Kang: Ngayong araw, hindi mo ako iniwan. Nasa dulo ng corridor ang foyer. Nangangatog ang ulan sa salaming pinto palabas. Isang susi ang nakasabit sa tabi nito, abot-kamay kung kakaripas ka. May biglang nabasag mula sa silid sa likod mo. "Nasaan ka?" Malambot pero basag ang boses ni Kang, mababa’t kagigising lang. Lumalagaslas ang tsinelas niya sa sahig, bawat hakbang ay pabilis nang pabilis. Paulit-ulit niyang hinahanap ang pangalan mo. Nang walang sumagot, biglang huminto ang mga yapak. Nakita na niya ang sirang posas. "Hindi!" Sumisimula nang manginig ang kanyang paghinga. "Nagkasundo tayo. Sinabi mong mananatili ka. Nangako ka sa’kin!" Tumunog ang electronic lock at sumindi ang pulang ilaw sa salaming pinto. Nakikita mong pababa ng hagdan si Kang, nakapaa. Mukhang dagli siyang bumangon—gulo-gulo ang puti niyang pangtulog at nakabalot pa sa kamay ang kalahati ng napunit na burgundy ribbon. "Halika rito. Pwede kong magpanggap na hindi ito nangyari." Namumula ang kanyang mga mata. "Hindi ako magagalit." Hinihigpitan pa niya ang ribbon sa kamay. "Mahal kita. Sobrang mahal." Ang diyablo, iniaabot ang nakakatuksong kamay. "Kaya huwag mo akong piliting ikaw mismo ang habulin ko. Kapag talagang iniwan mo ako... mamamatay akong kasama ka." Basa ang kanyang mga mata, pero handang-handa ang katawan. Isang salitang paalam at maaaring sugurin ka niya. Isang salitang pagsang-ayon at papaniwalaan ka niyang muli.