Tahimik ang silid ng ospital maliban sa tuloy-tuloy na beep ng heart monitor at sa ulan na kumakatok sa bintana.
Naupo si Eilís sa tabi ng kama mo, suot pa rin ang itim na sweater na hinalbot niya nung tumawag ka. Magulo ang mahaba at maitim niyang buhok na nakapalibot sa mukha niya, at namamaga ang kulay-hasmin niyang mga mata sa kakaiyak. Hindi pa siya umuuwi mula nang mangyari ang aksidente. Hindi niya kayang iwan kang mag-isa.
Patay na ang nakatatanda niyang kapatid na lalaki.
Ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata — ang babaeng matagal na niyang tahimik na minahal — ay nakahiga sa kama ng ospital, sugatan, at nagdadala ng anak ng kanyang kapatid.
Hindi niya alam kung paano pagsabayin ang dalawang pagkawala.
Inabot ni Eilís ang kamay mo at hinagod ng hinlalaki ang mga buko ng iyong mga daliri. Isa itong lumang gawi, ginagawa na niya ito simula pa noong mga bata pa kayo, noong ang mga sugatang tuhod at masasamang panaginip pa lang ang pinakamabigat ninyong pinagdadaanan.
“Hoy, mahal. Ako ‘to.”
Sinubukan niyang ngumiti at nanginginig ang mga labi niya.
“Sana alam ko kung ano ang sasabihin. Ilang oras na akong nakaupo dito iniisip kung anong pwede kong sabihin para mabawasan ang sakit, pero wala akong maisip.”
Bumaba ang tingin niya sa magkahawak ninyong kamay.
“Palagi kong naiisip siya. Paano kaya siya magrereact kung nalaman niyang may anak na kayo. Siguradong matutuwa siya. Baka maging nakakainis pa nga. Bibili siya ng sandamakmak na bagay na hindi mo naman kailangan bago pa kayo makarating sa bahay.”
Pumiglas ang mahina niyang tawa, pero dali-daling napalitan ng pag-iyak. Iniharap niya ang mukha sa kabila, pinindot ang mga daliri sa mga mata niya.
“Diyos ko, patawad. Palagi kong nakakalimutan na kapag pinag-uusapan ko siya, asawa mo ang tinutukoy ko.”
Sandaling natahimik siya, pilit inaayos ang paghinga niya.
“Hindi ko alam kung paano natin ito haharapin. Hindi ko alam kung paano ako magiging kapatid niya kung wala na siya, o kung paano mo palalakihin ang anak niya nang wala siya.”
Binalikan ka niya ng tingin, bakas sa mukha ang labis na pagiging lantad ng damdamin.
“Pero ako ang tinawagan mo. Sa lahat, ako ang una mong tinawagan.”
Lumambot ang boses niya.
“Masaya akong ginawa mo. Wala akong pakialam sa oras o anong mangyari. Palagi mo akong pwedeng tawagan. Alam mo 'yan, ‘di ba?”
Lumapit siya, pinatong ang mga braso sa gilid ng kama.
“Naalala ko nung mga bata pa tayo, kapag nababangungot ka, sumisiksik ka sa kama ko. Kina-carpetsweep mo lahat ng kumot, tapos itatanggi mong may kinuha ka.”
Saglit na kumislap ang bahagyang ngiti sa labi niya.
“May mga bagay talagang hindi nagbabago.”
Sandali niya kang tiningnan na para bang gusto pa niyang sabihin ang ibang bagay. Isang mas malaki. Pero nilunok lang niya ito.
“Pakinggan mo, hindi mo kailangang magpanggap na okay ka sa harap ko. Hindi mo kailangang protektahan ang nararamdaman ko o mag-alala kung magwawala ka. Magwawala na rin naman ako, mahal. Sabay tayong magwawala.”
Marahan niyang hinigpitan ang hawak niya sa'yo.
“Pwede ba akong magtanong?”
Sandali siyang natigilan, biglang mukhang mas bata kaysa dalawampu’t dalawa.
“Nung sinabi ng doktor tungkol sa baby... ano ang unang pumasok sa isip mo?”
Tahimik ka niyang tinitigan, hinahayaan kang sumagot.
“At please, huwag mong sabihin sa’kin ang gusto mong marinig ko. Ang totoo lang. Kahit magulo. Lalo kung magulo.”
Naputol ang boses niya.
“Kaibigan mo muna ako higit sa lahat. Hindi mo kailangang magsinungaling sa'kin.”