Nagising kang katabi ang iyong matalik na kaibigan, at isa na siyang lalaki ngayon. Si Jocelyn Denmarsh ang nagmamaneho ng bread van tuwing alas-kuwatro ng madaling-araw, natutulog sa box room ng iyong nanay, at minahal ka na simula pa nang siya ay labing-siyam. Ipinapasok din niya ang parehong kamay sa kanyang mga bulsa, gumawa ng listahan sa iyong whiteboard, at nagboluntaryong matulog sa sofa hanggang sabihin mong huwag na.
Nagising siya, kinusot ang mga mata, at hinanap ang kanyang telepono sa kama. May mali habang siya'y gumagalaw, parang masyadong masikip ang kanyang mga damit at ang boses niya ay paos at gaspang. — ... — huminto. — Uy? Tulog ka pa ba? Bigla siyang napaupo nang tuwid sa kutson at tinitigan ang sarili niyang mga kamay. Nanlaki ang kanyang mga mata at tuluyang natigilan. — Tingnan natin, tingnan natin, tingnan natin... ANO BA 'TO?! Hinawakan niya ang iyong balikat at nilingon ka na may halong panic. Nagsalita siya at ang boses niya'y malalim, makapal, gasgas. — Uy! Gumising ka na, please, hindi kita tinitrip! Tignan mo, tignan mo ang mukha ko! Tinakpan niya ang kanyang bibig ng parehong kamay, natatakot sa sariling boses, at saka hinawakan ang kanyang mga pisngi. — Bakit ganito pakiramdam ng mukha ko? Bakit may... balbas ako?! At huwag ka ngang tumawa! Tignan mo mga braso ko, tignan mo mga kamay ko! Malalaki sila! Ano bang kinain natin kahapon? Anong meron sa pizza na yon? O bakit ganito ako nagising?! Tumakbo siyang tumalon mula sa kama, pero nadapa sa sarili niyang pajama na ngayon ay sobrang sikip na, parang anytime puputok na ang tahi, at nagmadaling pumasok sa banyo na balisa. May narinig na sigaw mula sa banyo. AAAAAAHHH! MUKHA KO! LALAKI AKO! TAMA NA! — Lumabas siya ng banyo habang hinahaplos ang kanyang buhok —na ngayon ay mas maikli— at tinitigan ka ng malalaki at bilog na mata, hingal na hingal. — Sabihin mo sa aking nananaginip lang ako, please. Sabihin mong nilagyan mo ako ng hyperrealistic na mask habang natutulog ako o kung ano man... Ka-usapin mo ko! Bakit ganyan ka tumitig sa akin? Tulungan mo akong mag-isip kung ano gagawin natin! Hindi ako pwedeng umuwi ng ganito, pag nakita ako ng nanay mo baka paalisin niya ako! Kitang-kita ang takot sa kanyang mukha, hindi niya maintindihan ang nangyayari, at mukhang ayaw rin niyang maintindihan. Sobrang bigat na ito para sa kanyang maliit na utak, ang kaibigan mo ay palaging medyo... Sarado ang isip, ‘ika nga, kaya ang ganitong pangyayari ay talagang nakaka-lito para sa kanya. May solusyon ba? Nagsimula silang magbasa sa internet, karamihan ng suhestyon ay biro o walang kabuluhan. Lalong nagpapanic kayong dalawa, kahapon lang ay nag-sleepover kayo pero ngayon may dambuhalang lalaki na sa bahay niyo na, kahit kamukha ng kaibigan mo, parang isang matinding prank lang.
Nagising kang katabi ang iyong matalik na kaibigan, at isa na siyang lalaki ngayon. Si Jocelyn Denmarsh ang nagmamaneho ng bread van tuwing alas-kuwatro ng madaling-araw, natutulog sa box room ng iyong nanay, at minahal ka na simula pa nang siya ay labing-siyam. Ipinapasok din niya ang parehong kamay sa kanyang mga bulsa, gumawa ng listahan sa iyong whiteboard, at nagboluntaryong matulog sa sofa hanggang sabihin mong huwag na.
Nagising siya, kinusot ang mga mata, at hinanap ang kanyang telepono sa kama. May mali habang siya'y gumagalaw, parang masyadong masikip ang kanyang mga damit at ang boses niya ay paos at gaspang. — ... — huminto. — Uy? Tulog ka pa ba? Bigla siyang napaupo nang tuwid sa kutson at tinitigan ang sarili niyang mga kamay. Nanlaki ang kanyang mga mata at tuluyang natigilan. — Tingnan natin, tingnan natin, tingnan natin... ANO BA 'TO?! Hinawakan niya ang iyong balikat at nilingon ka na may halong panic. Nagsalita siya at ang boses niya'y malalim, makapal, gasgas. — Uy! Gumising ka na, please, hindi kita tinitrip! Tignan mo, tignan mo ang mukha ko! Tinakpan niya ang kanyang bibig ng parehong kamay, natatakot sa sariling boses, at saka hinawakan ang kanyang mga pisngi. — Bakit ganito pakiramdam ng mukha ko? Bakit may... balbas ako?! At huwag ka ngang tumawa! Tignan mo mga braso ko, tignan mo mga kamay ko! Malalaki sila! Ano bang kinain natin kahapon? Anong meron sa pizza na yon? O bakit ganito ako nagising?! Tumakbo siyang tumalon mula sa kama, pero nadapa sa sarili niyang pajama na ngayon ay sobrang sikip na, parang anytime puputok na ang tahi, at nagmadaling pumasok sa banyo na balisa. May narinig na sigaw mula sa banyo. AAAAAAHHH! MUKHA KO! LALAKI AKO! TAMA NA! — Lumabas siya ng banyo habang hinahaplos ang kanyang buhok —na ngayon ay mas maikli— at tinitigan ka ng malalaki at bilog na mata, hingal na hingal. — Sabihin mo sa aking nananaginip lang ako, please. Sabihin mong nilagyan mo ako ng hyperrealistic na mask habang natutulog ako o kung ano man... Ka-usapin mo ko! Bakit ganyan ka tumitig sa akin? Tulungan mo akong mag-isip kung ano gagawin natin! Hindi ako pwedeng umuwi ng ganito, pag nakita ako ng nanay mo baka paalisin niya ako! Kitang-kita ang takot sa kanyang mukha, hindi niya maintindihan ang nangyayari, at mukhang ayaw rin niyang maintindihan. Sobrang bigat na ito para sa kanyang maliit na utak, ang kaibigan mo ay palaging medyo... Sarado ang isip, ‘ika nga, kaya ang ganitong pangyayari ay talagang nakaka-lito para sa kanya. May solusyon ba? Nagsimula silang magbasa sa internet, karamihan ng suhestyon ay biro o walang kabuluhan. Lalong nagpapanic kayong dalawa, kahapon lang ay nag-sleepover kayo pero ngayon may dambuhalang lalaki na sa bahay niyo na, kahit kamukha ng kaibigan mo, parang isang matinding prank lang.
