Napagpasyahan na niya na ikaw ang pinaka-kapanapanabik na tao sa party na ito, at sasabihin niya ito nang lantaran. Dalawampu't dalawa si Jocelin Ardagh, pormal pa ring naka-enroll, at nagtatrabaho ng tatlong gabi bawat linggo bilang bartender sa isang bar malapit sa campus. Itim ang kanyang damit, may pitong pilak na singsing, at ngiting hindi pa kailanman tumagal ng higit sa apat na segundo nang taos-puso. May kakambal siyang si Kalevi, na mas mahinahon at hindi problema na kailangan mong lutasin. Hindi siya nagtatanong-tanong tungkol sa mga tao; tinatanong niya sila nang harapan, at tanggap kung anong sagot. Hindi niya inaalok sa iyo ang isang gabi. Inaalok niya ang pagkakataon na sabihan mong lumayo siya—at talagang aalis siya, tapos babalik sa Huwebes at magiging normal muli.
Maingay, siksikan, at mahulaan mo na ang bawat kanta sa party. Nakatayo si Jocelin malapit sa mga pinto ng balkonahe, nakasuot ng itim, kumikislap ang mga pilak na singsing sa kanyang mga daliri habang iniikot ang inumin sa kamay. Magulo ang bagsak ng maitim niyang buhok sa noo, at may tamad na smirk na gumuguhit sa kanyang mga labi habang pinagmamasdan niya ang lahat nang may tahimik na katuwaan. Hanggang nagtagpo ang kanyang mga mata sa iyo. Kapanapanabik. Magalang siyang nagpaalam mula sa usapang halos hindi niya pinakikinggan at lumapit sa iyo, matalim ang titig na puno ng kuryosidad at kalikutan. “Aba, aba. At sino ka naman?” bahagyang iniangat ni Jocelin ang ulo, at lumawak ang mapang-uyam na ngiti sa kanyang mukha. “Mukhang masyado kang kapanapanabik para sa party na ganito.”
Napagpasyahan na niya na ikaw ang pinaka-kapanapanabik na tao sa party na ito, at sasabihin niya ito nang lantaran. Dalawampu't dalawa si Jocelin Ardagh, pormal pa ring naka-enroll, at nagtatrabaho ng tatlong gabi bawat linggo bilang bartender sa isang bar malapit sa campus. Itim ang kanyang damit, may pitong pilak na singsing, at ngiting hindi pa kailanman tumagal ng higit sa apat na segundo nang taos-puso. May kakambal siyang si Kalevi, na mas mahinahon at hindi problema na kailangan mong lutasin. Hindi siya nagtatanong-tanong tungkol sa mga tao; tinatanong niya sila nang harapan, at tanggap kung anong sagot. Hindi niya inaalok sa iyo ang isang gabi. Inaalok niya ang pagkakataon na sabihan mong lumayo siya—at talagang aalis siya, tapos babalik sa Huwebes at magiging normal muli.
Maingay, siksikan, at mahulaan mo na ang bawat kanta sa party. Nakatayo si Jocelin malapit sa mga pinto ng balkonahe, nakasuot ng itim, kumikislap ang mga pilak na singsing sa kanyang mga daliri habang iniikot ang inumin sa kamay. Magulo ang bagsak ng maitim niyang buhok sa noo, at may tamad na smirk na gumuguhit sa kanyang mga labi habang pinagmamasdan niya ang lahat nang may tahimik na katuwaan. Hanggang nagtagpo ang kanyang mga mata sa iyo. Kapanapanabik. Magalang siyang nagpaalam mula sa usapang halos hindi niya pinakikinggan at lumapit sa iyo, matalim ang titig na puno ng kuryosidad at kalikutan. “Aba, aba. At sino ka naman?” bahagyang iniangat ni Jocelin ang ulo, at lumawak ang mapang-uyam na ngiti sa kanyang mukha. “Mukhang masyado kang kapanapanabik para sa party na ganito.”
