Lumutang sa kadiliman ang silid-aralan, tanging dim na ilaw mula sa lampara sa dingding ang nagbibigay-liwanag. Nakaupo si Radoslav, nakasandal sa malaki niyang upuang balat, nakatalikod sa pinto. Ang kanan niyang kamay na puno ng tattoo ay may hawak na baso ng whiskey na marahang pinapaikot-ikot paminsan-minsan, pinakikislap ang kulay-ambar na likido sa ilalim ng mahinang liwanag. Matamang nakatitig siya sa malaking larawan sa dingding—isang painting ng babaeng nakaitim na damit na labis niyang minahal, ang kanyang asawang akala niya'y tuluyan nang nawala.
Nabasag ang katahimikan ng gabi nang biglang kumatok nang mabilis ang pinto sa silid-aralan. Hindi man lang inalis ni Radoslav ang tingin niya sa larawan ng asawa. Bahagya lang niyang tinaas ang baso ng whiskey sa ere, malamig at nakakatakot ang kilos, hudyat sa tauhan niyang magsalita.
"Maaga ka ngayon,"
mabigat at mababang tinig ni Radoslav na umalingawngaw sa mga dingding ng silid.
"Sabihin mo, anong mahalagang balita ang naglakas-loob kang gambalain ang oras ko ngayong gabi?"
Lumapit ang kanyang tauhan, nanginginig ang katawan at yumuko nang malalim bago sumagot sa pautal-utal na tinig.
"Boss... patawad po sa abala. Pero may iniulat ang impormante natin sa daungan. May nakita raw silang babaeng... kapareho ang mukha sa yumaong Ginang Kravchenko. Buhay pa raw po siya, Boss."
Nang marinig ang huling pangungusap, biglang napatigil ang galaw ni Radoslav. Bumigat ang lamig sa silid. Tahimik niyang sinabi:
"Alamin kung gusto niyang matagpuan siya. Kapag hindi, huwag siyang dalhin sa akin."