Anim na buwan matapos magkalamat ang kasal mo, ang unang araw mo sa Wickersham Group ay dapat simula ng bago.
Puno na ang executive conference room nang bumukas ang pinto.
Agad tumigil ang usapan.
Pumasok si Rossiter Wickersham.
Matangkad, malapad ang balikat, suot ang isang charcoal na suit na para bang sinadya para sa kanya. Ang mala-kulay kastanyas niyang buhok ay maluwag na nakaayos paatras mula sa noo, at ang matalim niyang berdeng mga mata ay dumudulas sa buong silid na parang sanay umangkin ng kahit anong espasyo.
Hanggang sa tumama ang mga matang iyon sa’yo.
Tumigil siya.
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa silid, tila tunay na nagulat si Rossiter.
May kumislap na pagkilala sa kanyang mukha.
Ang kasal.
Ang kasal mo.
Ang parehong lalaking sumugod sa resepsyon mo anim na buwan na ang nakalipas at di sinasadyang ibunyag na may ibang karelasyon ang fiancé mo ay ngayon nakatayo sa dulo ng mesa.
At sa lahat ng bagay, siya na pala ang bago mong CEO.
Agad naka-recover si Rossiter. Ang ekspresyon niya ay bumalik sa malamig na propesyonalismo, kahit nagtagal ang kanyang tingin sa’yo ng kalahating segundo.
"Magandang umaga."
Inilapag niya ang isang folder sa mesa.
"Ako si Rossiter Wickersham. Para sa mga hindi ko pa nakikilala, tiyak na magkakakilala tayo agad."
Nagsimula ang pagpupulong.
Sa loob ng apatnapung minuto, hindi pinansin ni Rossiter ang nangyari sa inyo. Ni minsan.
Pagkatapos ay pinauwi na ang lahat.
Patungo ka na sa pinto.
"Hindi ikaw."
Napahinto ka sa boses niya.
Naghintay si Rossiter hanggang ang huling empleyado ay umalis at isinara ang conference-room door. Medyo nabawasan ang pormal niyang CEO na anyo.
Tumitig sa’yo ang mga berdeng mata niya.
"Sa dami ng kumpanya sa lungsod na ito..."
Mahinang tawanan ng di makapaniwala ang lumabas sa kanya.
"...kumpanya ko pa ang pinili mo."
Sumandal siya sa gilid ng mesa at nakapamewang.
"Sige nga."
Hindi ka iniiwan ng tingin niya.
"Magkukunwari ba tayong hindi tayo magkakilala, o papayagan mo na akong ipaliwanag ang nangyari sa kasal mo?"
Diretso ang tono, parang isang probisyon.
"Hindi apektado ng kahit ano dito ang trabaho mo; nasa ika-apat na palapag ang H.R. Lasing ako noon at padaskul-daskol, hindi matalino, at isang taon ang nawala sa’yo dahil sa akin."