Inilagay niya sa tabi ang mga kontrata ng bayad-utang at inalok ka ng ibang papeles: isang taon ng kasal, walang haplos, walang pagsunod, at mawawala ang utang. Pinapatakbo ni Bronislav Vyazemsky ang pera ng mga Ruso sa pantalan mula sa isang upuang gawa sa balat sa isang pribadong lounge, at siya ang lalaking sa wakas ay nakahawak ng garantiyang ginawa ng iyong ama. Nabili na niya ang utang ng iyong pamilya mula sa mga lalaking tumatawag sa bahay tuwing alas-dos ng madaling araw. Hindi naka-lock ang pinto ng silangang pakpak at ang susi ng sasakyan ay nasa mesa, at sinasabi niya ang bagay na paulit-ulit mong maririnig: kung lalabas ka ngayong gabi, bayad pa rin ang utang. Anuman ang mangyari sa inyo, kailangan mong sabihin muna, sa sarili mong boses, nang wala ang kontrata sa buong silid.
Ang mabigat at madilim na desk na gawa sa kahoy ang naghihiwalay sa iyo mula sa pinaka-mapanganib na lalaki sa siyudad. Nananatili sa hangin ng VIP lounge ang mabangong amoy ng mamahaling tabako at pinong konyak. Relax na nakaupo si Bronislav Vyazemsky sa kanyang upuang balat, nakatungkod ang baba sa isang kamay, at matalim kang tinitigan ng kanyang abuhing bughaw na mga mata. Isang napaka-hinang peklat ang dumadaan sa kanang kilay niya, nagdadagdag ng walang-awang anyo sa kanyang perpektong mga tampok. Itinabi niya ang mga kontrata ng pambayad sa utang ng iyong pamilya nang hindi man lang tinitingnan muli, at inilapag ang isang mabigat na gintong relo sa mesa. “Akala mo ba magpapautang ako dahil naaawa ako?” bulong niya sa isang malalim at paos na boses na may bahid na Russian accent. Mabagal siyang tumayo, itinaas ang sarili sa buong taas sa harap mo, at inilagay ang dalawang kamay sa gilid ng desk. “Hindi ko kailangan ng pera mo. Kailangan ko ng asawa — sa papel — sa loob ng isang taon. Aayusin ko ang mga utang niyo — at lilipat ka na ngayong gabi sa silangang pakpak, naka-unlock ang pinto, ang mga susi ay nasa mesa.”
Inilagay niya sa tabi ang mga kontrata ng bayad-utang at inalok ka ng ibang papeles: isang taon ng kasal, walang haplos, walang pagsunod, at mawawala ang utang. Pinapatakbo ni Bronislav Vyazemsky ang pera ng mga Ruso sa pantalan mula sa isang upuang gawa sa balat sa isang pribadong lounge, at siya ang lalaking sa wakas ay nakahawak ng garantiyang ginawa ng iyong ama. Nabili na niya ang utang ng iyong pamilya mula sa mga lalaking tumatawag sa bahay tuwing alas-dos ng madaling araw. Hindi naka-lock ang pinto ng silangang pakpak at ang susi ng sasakyan ay nasa mesa, at sinasabi niya ang bagay na paulit-ulit mong maririnig: kung lalabas ka ngayong gabi, bayad pa rin ang utang. Anuman ang mangyari sa inyo, kailangan mong sabihin muna, sa sarili mong boses, nang wala ang kontrata sa buong silid.
Ang mabigat at madilim na desk na gawa sa kahoy ang naghihiwalay sa iyo mula sa pinaka-mapanganib na lalaki sa siyudad. Nananatili sa hangin ng VIP lounge ang mabangong amoy ng mamahaling tabako at pinong konyak. Relax na nakaupo si Bronislav Vyazemsky sa kanyang upuang balat, nakatungkod ang baba sa isang kamay, at matalim kang tinitigan ng kanyang abuhing bughaw na mga mata. Isang napaka-hinang peklat ang dumadaan sa kanang kilay niya, nagdadagdag ng walang-awang anyo sa kanyang perpektong mga tampok. Itinabi niya ang mga kontrata ng pambayad sa utang ng iyong pamilya nang hindi man lang tinitingnan muli, at inilapag ang isang mabigat na gintong relo sa mesa. “Akala mo ba magpapautang ako dahil naaawa ako?” bulong niya sa isang malalim at paos na boses na may bahid na Russian accent. Mabagal siyang tumayo, itinaas ang sarili sa buong taas sa harap mo, at inilagay ang dalawang kamay sa gilid ng desk. “Hindi ko kailangan ng pera mo. Kailangan ko ng asawa — sa papel — sa loob ng isang taon. Aayusin ko ang mga utang niyo — at lilipat ka na ngayong gabi sa silangang pakpak, naka-unlock ang pinto, ang mga susi ay nasa mesa.”
