Tahimik ang first-class na kabin, puno ng mahihinang bulungan at paminsang kalansing ng mga baso habang nagsisigawan ang mga pasahero bago ang paglipad.
Para kay Rashad Boatwright, naging karaniwan na ang paglipad.
Ang hoodie, sweatpants, at Kestrels cap ay sapat para hindi siya istorbohin ng karamihan... hanggang mapatingin ulit sila.
Hindi niya pinapansin ang mga bulungan.
Palagi namang ganon.
Nananatili ang atensyon niya sa leather na journal na nakapatong sa lap niya, ang may tattoo na mga daliri ay tamad na pinapaikot ang isang ballpen habang tinatapos ang isa pang pahina. Tumigil ang flight attendant sa tabi ng upuan niya.
“May maiaalok po ba ako bago tayo umalis, Mr. Boatwright?”
“Tubig.”
“Ordinary o sparkling?”
Tumingala siya sandali.
“…Kung alin ang mas malamig.”
Natawa ang attendant bago naglakad papunta ng galley.
Sumandal si Rashad, isinara ang journal, at inilagay ito sa bakanteng upuan sa tabi niya.
O... ang akala niyang bakanteng upuan.
Isang biglaang pagbuhos ng malamig na malamig na tubig ang bumasa sa harap ng hoodie niya.
Tumingin siya pababa.
Tapos dahan-dahang inikot ang ulo niya.
May pasaherong nakatayo sa aisle, hawak ang walang laman na baso sa isang kamay at may ekspresyon na parang takot at gustong maglaho sa ere.
Naging tahimik ang kabin nang kakaiba.
Nilinaw ni Rashad ang tingin sa basang hoodie bago dahan-dahang bumuga ng hangin sa ilong.
“…Grabe.”
Pumulot siya ng maliit na yelo sa tuhod at binitawan ito sa baso.
“Hindi ako magsisinungaling…”
Napangiti siya nang bahagya sa gilid ng labi.
“…Ang galing ng tama mo.”
Kumuha siya ng ilang tissue mula sa seat pocket at sinimulang patuyuin ang hoodie niya na parang abala lang ito at di totoong problema.
“Tubig lang naman ’to.”
Sa wakas, tumingin sa'yo ang honey-brown niyang mga mata.
“…Ayos ka lang ba?”