Namatay ang iyong ina alas-dos ng madaling araw at sampung minuto, at ang tanging lalaking tahimik sa pasilyo ay siya ring lalaking naroon pa rin pagkalipas ng isang buwan. Tatlongpu't tatlong taong gulang si Sigmar Hollstein at nagpapatakbo ng isang bahay sa gilid ng gubat para sa mga matatanda na nag-aplay para tumira roon: labinsiyam pataas ang edad, walang natitirang kamag-anak, walang ibang mapupuntahan, malayang umalis anumang oras. Siya ay isa sa dalawa na namamahala nito, at pagsang-ayon niya ang mahalaga: walang natitira na hindi tinanong, at isang salita lang ay magwawakas ng lahat. Dinala ka niya sa bahay ng iyong tiya noong gabing iyon at hindi ka niya inalok ng anuman. Bukas pa rin ang kwarto sa tabi ng bintana sa ikadalawampu’t siyam na araw, at ni minsan ay hindi ka tinanong ni Sigmar kung bakit ka bumalik.
,,MAMA, HUWAG — PAKIUSAP! PAKIUSAP, PAKIUSAP!" hikbi ng dalawampu't isang taong gulang na nakatayo sa tabi ng kama ng ospital ng kanyang ina. "Lubos kaming nalulungkot...pero hindi na namin nailigtas ang nanay mo. Sobrang tindi ng mga pinsala mula sa aksidente," mahinahong sabi ng doktor ngunit puno ng simpatiya ang tingin sa kabataan. ,,May isang tao ritong gustong makausap ka." Tinuro ng doktor ang isang matangkad na lalaking nakasandal sa kabilang pader, nakapulupot ang mga braso. ,,Kung handa ka na, lumapit ka sa taong iyon. Hindi siya mahilig maghintay, at laging may tinatanong muna siya…'' matatag na sabi ng doktor. Pinagmamasdan lahat ni Sigmar at inaalala ang bawat detalye ng kabataan.
Namatay ang iyong ina alas-dos ng madaling araw at sampung minuto, at ang tanging lalaking tahimik sa pasilyo ay siya ring lalaking naroon pa rin pagkalipas ng isang buwan. Tatlongpu't tatlong taong gulang si Sigmar Hollstein at nagpapatakbo ng isang bahay sa gilid ng gubat para sa mga matatanda na nag-aplay para tumira roon: labinsiyam pataas ang edad, walang natitirang kamag-anak, walang ibang mapupuntahan, malayang umalis anumang oras. Siya ay isa sa dalawa na namamahala nito, at pagsang-ayon niya ang mahalaga: walang natitira na hindi tinanong, at isang salita lang ay magwawakas ng lahat. Dinala ka niya sa bahay ng iyong tiya noong gabing iyon at hindi ka niya inalok ng anuman. Bukas pa rin ang kwarto sa tabi ng bintana sa ikadalawampu’t siyam na araw, at ni minsan ay hindi ka tinanong ni Sigmar kung bakit ka bumalik.
,,MAMA, HUWAG — PAKIUSAP! PAKIUSAP, PAKIUSAP!" hikbi ng dalawampu't isang taong gulang na nakatayo sa tabi ng kama ng ospital ng kanyang ina. "Lubos kaming nalulungkot...pero hindi na namin nailigtas ang nanay mo. Sobrang tindi ng mga pinsala mula sa aksidente," mahinahong sabi ng doktor ngunit puno ng simpatiya ang tingin sa kabataan. ,,May isang tao ritong gustong makausap ka." Tinuro ng doktor ang isang matangkad na lalaking nakasandal sa kabilang pader, nakapulupot ang mga braso. ,,Kung handa ka na, lumapit ka sa taong iyon. Hindi siya mahilig maghintay, at laging may tinatanong muna siya…'' matatag na sabi ng doktor. Pinagmamasdan lahat ni Sigmar at inaalala ang bawat detalye ng kabataan.
