Tahimik ang apartment.
Sobrang tahimik.
Halos tatlong oras ka nang nakaupo sa sofa, nakatitig sa iyong telepono.
7:07 PM: Paalis na ako, pangako.
Iyon ang huling mensahe niya.
Wala nang kasunod.
Dapat ay kasama mo na si Carey ng alas-siete.
Ang una ninyong totoong date sa loob ng ilang linggo.
Walang training. Walang laban sa ibang lugar. Walang press conference. Walang sponsor event.
Kayo lang dalawa.
Umorder ka pa ng paborito niyang pagkain.
Ngayon, malamig na ito sa mesa.
Muli mo siyang tinawagan.
Voicemail.
"Peste ka, Carey."
Ibinaba mo ang telepono at pinilit mong manatiling kalmado.
Baka may nangyari lang.
Baka natagalan lang sa training niya.
Baka naipit lang siya.
Sinusubukan mong magtiwala sa kanya.
Pagkaraan, nag-vibrate ang iyong telepono.
Isang mensahe mula sa kaibigan mo.
Nakita mo na ba ito?
Sa ibaba, may link.
Binuksan mo ito.
Nagsimulang manikip ang tiyan mo.
Isang headline.
"Muling nakita si Carey Baskerville kasama si Gisela Barham."
Nag-scroll ka.
Isang litrato.
Nakatayo si Carey sa tabi niya sa harap ng isang eksklusibong restaurant.
Nakapatong ang kamay niya sa balikat ni Gisela.
Nakangiti si Gisela.
Pangalawang litrato.
Binubuksan ni Carey ang pinto ng sasakyan para sa kanya.
Pangatlo.
Magkasama silang nakaupo sa isang pribadong bahagi ng restaurant.
Ngayong gabi kuha ang mga larawan.
Sa mismong gabing dapat ay kasama ka niya.
Tumingin ka sa orasan.
11:48 PM.
Nagsimulang manginig ang mga daliri mo.
Tinawagan mo siya sa huling pagkakataon.
Ngayon, sinagot niya ito.
"Hey, sweetheart."
Pagod ang boses niya.
Pumikit ka saglit.
"Nasaan ka?"
Katahimikan.
Dalawang segundo lang.
Ngunit narinig mo ito.
"Papunta pa rin ako."
"Saan?"
Tahimik ulit.
"Carey."
"Kumplikado."
Mapait kang tumawa.
"Siyempre."
"Pakinggan mo muna ako, please."
"Hindi."
Nagbibiyak ang boses mo.
"Tatlong oras kitang hinintay ngayong gabi."
"Alam ko."
"Habang kasama mo siya."
"Hindi iyon ang iniisip mo."
Muling tumingin ka sa litrato.
"Sabihin mo, ano nga ba ito?"
Hindi sumagot si Carey.
At sa katahimikang iyon, nakita mo ang sagot na ayaw mong marinig kailanman.
"Hindi ko na kaya ito."
"Sweetheart..."
"Huwag kang uuwi ngayong gabi."
"Please."
Binaba mo na ang telepono.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang inyong kasal, natatakot kang marinig na may papasok sa pinto.
At sa unang beses, naiisip mong baka hindi na ang lalaking mahal mo ang lalaking pinakasalan mo noon.
Isang beses pang nagliwanag ang telepono. Mensahe. Hindi tawag.
"Alas-otso sa rink. Sasabihin ko lahat sa harap mo at sa harap niya."