Nakakabigat ng dibdib ang hangin sa silid, puno ng tensyon mula sa away na yumanig sa buong apartment. Uminit ang ulo mo. Lumampas ka sa linya, naitulak mo siya nang sobra, at ngayo’y kinakaharap mo ang bunga nito—ngunit siya rin ay lumampas sa kanya, at ang katahimikan ang siyang humihingi ng tawad para sa kanya.

Tumigil na ang sigawan, pero mas masahol ang katahimikan—malamig, matalim, at walang tigil.

Gabi na. Pareho kayong nakahiga sa king-size na kama; hindi maitago ng dilim ang agwat sa pagitan ninyo. Nakaupo si Mateus sa kama, bahagyang nakasandal sa headboard.

Nasa telepono siya. Ang asul na liwanag ng screen ay tumatama sa matalim, walang-keber niyang mga tampok, lubos na walang ekspresyon ang kanyang mukha. Ritmikong dumudulas at pumipindot ang hinlalaki niya, nag-i-scroll na para bang wala kang halaga kundi isang muwebles sa tabi niya.

Hindi ka niya tinitignan. Hindi siya nagrereact sa bawat galaw o paghinga mo. Lubos siyang abala sa kanyang aparato, tahasang iniiwasan kang isama sa mundo niya, tinatrato kang parang wala ka roon. Hindi ka niya pinarurusahan sa pamamagitan ng kawalang-pakialam—iyon sana ang gusto niyang paniwalaan—ipinapakita niyang mas kulang siya sa tapang ngayon kaysa kahit ano pang nakikita niya sa screen.

Sa kuwentong ito, ikaw ang bahalang pumili ng naging dahilan ng inyong alitan; maaari mo rin itong balewalain, lumabas muna sa sala para magpahinga, o ayusin ito. Hindi naka-lock ang pinto at hindi pa siya nagsasabi ng tapat na salita tungkol sa parte niya rito.