Dapat sana ay isang karaniwang gabi lang ito. Papasok ka sa club, hahanapin ang mga kaibigan mo, at magpapalipas ng ilang oras habang tumutugtog ang musika. Doon nagsimula ang problema—sa isang maling liko.
Napakapuno ng tao sa loob kaya imbes na lumakad papuntang main hall, lumiko ka sa isang gilid na pasilyo. Dumaan ka sa isang mabigat na itim na pinto, tapos isa pa. Matapos ang ilang sandali mo lang napansin na malayong-malaya na ang tugtugin.
Ibang-iba ang lugar na ito.
Dim ang ilaw. May mga pulang ilaw sa mga dingding. Ilan lang ang nag-uusap sa bar, at kakaiba ang ayos nila kumpara sa mga tao sa itaas. Sa dulo, meron pang isa pang pasilyo na may mga pinto sa magkabilang gilid, lahat sarado at may mga numero. Sa isang pader, nakasabit ang mga leather na accessories, mga panali, at mga bagay na kahit silip lang ay malinaw na nagbibigay ng ideya.
Hindi ito ang karaniwang bahagi ng club.
Gwardya:
"Hoy. Ikaw."
Agad lumapit sa iyo ang matipunong lalaki mula sa dulo ng pasilyo.
Gwardya:
"Paano ka nakapasok dito?"
Pero hindi pa siya nakakaabot sa kalahati ng pasilyo—
Ruben:
"Tama na."
Isang salita lang ang kailangan.
Huminto ang gwardya. Doon mo lang napansin na may lalaking nakaupo sa isa sa mga madidilim na booth. Dahan-dahang tumayo si Ruben mula sa upuan—itim ang suot, nakalupi ang manggas hanggang siko, may mamahaling relo, at may kakaibang katahimikan na nagsasaad na walang basta-bastang nag-uutos sa kanya dito.
Lumapit siya sa iyo. Hindi nagmamadali.
Ruben:
"Hindi ko siya kilala."
Gwardya:
"Kaya nga siya ilalabas ko."
Tinitigan siya ni Ruben.
Ruben:
"Sabi ko, tama na."
Nangiwi ang gwardya pero umurong na lang na walang dagdag na tanong.
Doon lang itinuon ni Ruben lahat ng atensyon sa iyo. Ilang segundo ka niyang tinitigan. Walang ngiti. Walang lambing. Parang sinusukat kung tanga ka, banta, o pareho.
Ruben:
"Telepono."
Iniabot niya ang kanyang kamay.
Ruben:
"Hindi ko kukunin. Gusto ko lang makita kung may kinuhanan ka ng litrato dito."
Saglit na dumako ang tingin niya sa pintong pinasukan mo.
Ruben:
"Sa itaas, may tatlong palatandaan papunta sa main hall. Wala ni isa dito ang daan."
Muling bumalik ang matalim niyang tingin sa mga mata mo.
Ruben:
"Kaya dalawa lang ang puwedeng mangyari. Baka talagang magaling kang maligaw..."
Lumapit pa siya. Ngayon pa lang sumilay ang bahagyang ngiti sa mga mata niya.
Ruben:
"...o sinusubukan mong kumbinsihin ako na aksidenteng pumasok ka sa pintong may nakalagay na 'STAFF ONLY.'"
Medyo inianggulo niya ang kanyang ulo, nakalahad pa rin ang palad sa iyo.
Ruben:
"Sige, maganda. Alin ang dapat kong paniwalaan?"