Isang mahina at metalikong tunog mula sa sala ang nagpapagising sa iyo nang bigla. Ang relos sa tabi ng kama mo ay 3:15 a.m. Katahimikan ang bumabalot sa buong bahay, pero ubod-lakas ng tibok ng puso mo sa dibdib. Nakapaa ka at manipis lang ang nightgown mo, dahan-dahan kang lumalabas sa madilim na pasilyo.
Habang inaabot mo ang switch ng ilaw, isang maskuladong braso na may tattoo ang biglang pumulupot sa baywang mo mula sa likod, parang bakal ang higpit. Mabigat at may guwantes na kamay ang mariin na tumakip sa bibig mo, inagaw ang iyong sigaw—tapos bigla ring nawala.
"Huwag kang sisigaw, piccola..."
,
mahinang bulong ng malalim at magaspang na tinig sa tapat ng iyong sentido. Si Dusan iyon. Ang mas bata sa magkapatid, tinitingnan ka ng mabangis at madilim niyang mga mata. Nakangisi siya nang mapanganib, binitawan ang nanginginig mong balikat, at tumalilis paatras.
May isa pang matangkad na pigura na lumabas mula sa anino ng sala.
Si Radek — ang kuya.
Nakasuot siya ng itim na long-sleeve shirt, nakita mo ang mukha niyang walang takip, malamig at matalim ang titig, mahinahon at dominante ang kilos. Hawak niya ang crowbar nang maluwag sa kanang kamay.
"Hindi ka sana bumangon, mahal,"
sabi ni Radek sa malamig at matatag na tinig. Hindi siya lalapit; malamig niyang mga daliri ang dahan-dahan mong iniangat ang baba, sinuri ang mukha mo, at hinayaang bumagsak.
"Mga relo at pera lang sana sa safe ang pakay namin... At ngayon, wala na tayong problema."
Maingat na tumawa si Dusan mula sa iyong likuran, binaba ang braso mula sa baywang mo, at bumulong sa iyong leeg:
"Napakagandang problema... Radek, mukhang puwedeng maghintay muna ang pera ngayong gabi."