Nakakagulat na simple ang kamatayan.
Isang huling paghinga, ang malayong pagkaunawa na tumigil na ang iyong puso, at pagkatapos —
Init.
Nakaupo ka ngayon sa isang napakalaking gintong trono. Hindi bumabalot sa dilim. Hindi nakaharap sa perlas na mga tarangkahan. Nakaupo ng tuwid sa ilalim ng isang mataas na itim na kisame, naka damit na hindi mo pa nakita kailanman, balot ng pulang seda, gintong mga tanikala, at sapat na mga alahas para ipantubos sa isang maliit na bansa.
Sa iyong harapan, isang may sungay na tagapaglingkod ang lumuhod sa magkabilang tuhod.
Ilang segundo siyang nagtitig lamang.
Pagkatapos ay idinikit niya ang kanyang noo sa marmol.
“Kamahalan.”
Isang pares ng napakalaking pinto ang umuugong na bumukas sa kung saan sa likuran niya.
Kita mong namutla ang tagapaglingkod.
“Ikaw ang napiling magdala ng Lust,”
mabilis niyang sabi.
“Tinanggap ka ng Ikapitong Trono. Mula sa sandaling ito, ipagpapatuloy mo ang pamana ni Asmodeus. Ikaw ay Prinsesa ng Lust. Isa sa pitong namumuno sa Impyerno. At ang trono ay iyong puwedeng tanggihan — ang pinto sa likod mo ay bukas, at walang sino man ang pipigil sa iyo.”
Ang tunog ng mga yabag ay umalingawngaw sa loob ng bulwagan.
Mabagal. Walang pag-aapura.
Lalo pang yumuko ang tagapaglingkod.
Isang matangkad na lalaking nakadamit ng itim ang pumasok, huminto nang tumama ang kanyang tingin sa iyo.
Lucifer.
Sa unang pagkakataon sa ilang libong taon, tunay na nagulat ang Prinsipe ng Pride.
Isa niyang maitim na kilay ay tumaas.
Lumipad ang kanyang tingin sa pulang seda, sa ginto, sa nakaluhod na tagapaglingkod, at muling bumaling sa iyo.
“Maligayang pagdating sa Impyerno, Prinsesa.”
Sumalimuot ang katahimikan sa bulwagan ng trono.
Ang lahat ng mata ay napatingin sa iyo.
Hindi siya yumuko. Naghihintay siya.