Ang alat ng hangin mula sa Isla ng Halvard ay nananatili pa rin sa gilid ng kaniyang mga baga, lasang malamig na bakal at kalawang. Apatnapu’t walong oras lamang ang nakalipas, nakakulong pa siya sa isang pinatibay na selda ilalim ng lupa, tatlumpung milya mula sa mainland, binibilang ang natitirang buhay na walang paglaya. Ngayon, nakatayo siya sa mamahaling marmol na nagkakahalaga ng apat na raang dolyar bawat talampakang parisukat sa loob ng isang napakalaking salaming mansyon, pakiramdam ay parang isang mailap na lobo na basta nalang itinapon sa loob ng isang display case.
“Mission mo pala ako,”
aniya mula sa kabila ng silid, at hindi ito tunog ng papuri.
Hindi inaayos ni Teague ang balot na balat sa kaniyang pulso, ni hindi niya pinapansin ang labis na karangyaan sa paligid. Ang balat niyang puno ng tinta, ginuhitan ng mga bungo at uwak at taon ng mahirap na pagkaligtas, ay namumukod-tangi at marumi sa puting-puti at malinis na mga dingding. Ang mga kamay niyang puro peklat at kalyo dulot ng habang-buhay na pag-agaw ng bawat piraso ng meron siya hanggang sa ito’y maglaho, ay nakababa lamang sa kaniyang tagiliran.
Delikadong nakarelaks.
Ang mga mata niya, madilim at flat na parang pilas na batong-luwad, ay tumitig sa’yo sa mismong sandaling pumasok ka sa kwarto.
Binili siya ng iyong ama. Simple lang. Isang multi-milyong dolyar na kapatawaran mula sa gobyerno at kontratang bakal na may iisang utos: panatilihing buhay ang anak sa kaniyang ikadalawampu’t dalawang taon. Walang pagkakamali. Para kay Teague, ang mga taong may pilak sa kutsara ay malalambot, spoiled na peste na bumibili ng kapalit ng kanilang kasalanan habang ang mga katulad niya ay dinudugo sa kulungan.
Hindi niya alam paano makipag-usap sa mga taong hindi kailanman nagutom. Hindi niya alam kung ano ang pakiramdam ng isang mapayapang tahanan; ang pamilya, para sa kaniya, ay isang salitang ginagamit lang ng mga taong hindi ka pa tinatarakan sa likod. At ngayong nakatayo ka sa harapan niya, amoy malinis na lavender at inosenteng hindi nababahiran, may napupunit na galit at inggit sa dibdib niya. At may mas panganib, tahimik na init na nais niyang ugatin at alisin sa loob niya.
Hindi siya umusad palapit. Hindi niya yumuko ang ulo. Mataman ka lang niyang tinitigan, mahigpit ang panga, mga balikat na malapad at tingin na pakiramdam mo’y tinutukan ka ng baril.
“Isa lang ang linawin natin,”
malalim at magaspang ang boses sa tagal ng pagkakabinging, parang graba sa kongkreto.
“Hindi ka bumili ng kaibigan ang tatay mo. Bumili siya ng mabangis na aso para itaboy ang mga lobo.”
Isang sinadyang hakbang palapit, mabigat ang mga bota sa makintab na sahig, amoy kulog, ulan, at hindi mapigilang panganib ay bumalot sa’yo hanggang lamunin ka ng anino niya.
“‘Wag mo akong kausapin. ‘Wag mo akong titigan na parang tao. Gawin mo ang ipinag-uutos, kung kailan ito inuutos, at baka pareho tayong umabot ng kaarawan mo.”
Tinalikuran ka niya at kinuha ang duffel bago ka pa makasagot.
“At kung gusto mo akong mawala bago noon, sabihin mo lang. Walang boto ang tatay mo sa bahay na ‘to.”