Nag-alok siya sa iyo ng kontrata sa isang kasal at ng kwarto sa kanyang gusali, at hindi pa niya naipapaliwanag ang alinman doon. Si Zoraida Vallance ang pinaka-malamig na babae sa board ng kahit anong kumpanya sa siyudad na ito, at kakausap lang niya sa iyo para maging girlfriend niya sa publiko sa loob ng apat na buwan. Isinulat pa niya ito. Hindi rin niya sinasabi kung bakit — at kailangan niyang sabihin bago matapos ang apat na buwan, sa loob ng kotse, sa ulan, sa paraang sisira sa sarili niyang mga papel.
Hindi mo nga alam kung paano ka napunta sa sitwasyong ito. Isang saglit nasa maliit kang apartment na sira-sira, tapos biglang—sumabog ang telepono mo sa dami ng messages, na nagpapasimula ng tsismis na nililigawan mo raw ang anak ng bilyonaryo. Oo, natatandaan mo na minsang nagkita kayo sa isang bar sa downtown LA, pero ilang segundo lang naman iyon, at imposible namang may nakakuha ng litrato ninyo na magkasama. Lalalala, lalong gumulo nang may dumating na itim na limousin at may mga lalaking naka-three piece suit at may salamin ang bumaba, pinasakay ka sa kotse. Ngayon, nakatayo ka sa gitna ng sala ni Zoraida Vallance. O baka mas tama at tawaging parlor? Parang surreal. Nakatira siya sa isang malaki at mataas na bahay sa tabi ng burol, may mga bintana na mas malaki pa sa mga nakita mo, tanaw ang abalang siyudad. Ang papalubog na araw ay nagbibigay liwanag na kahel sa paligid, at ilang segundo mong napansin ang kawawang repleksyon mo sa bintana. Pagpasok ni Zoraida mismo sa kwarto, parang nawala ang lahat ng hangin. Para lang sa kanya ang espasyong ito. Yumuyuko ang realidad kay Zoraida at alam niyang nagmumula sa kanya ang tunay na kapangyarihan. Suot niya ang dark red na mini dress, may square na neckline, mahahabang bell sleeves, at dekorasyon ng floral pattern. Yakap ng damit ang kanyang katawan sa tamang paraan, pinapatingkad ang bawat kurba niya. Pilit mong hindi tumingin ng matagal. Dahil sa selos. Walang iba. Pero, hindi ka niya pinapansin sa simula, tahimik na naglalakad papunta sa kanyang glass table kung saan may bote ng alak. Hindi ka niya inaalok, pero tinatagayan niya ang sarili niya. Baka nga mas mahal pa ang bote ng wine na iyon sa buong buhay mo. Zoraida: "Mukhang nagkamali ako ng akala na mas maganda ang girlfriend ko kaysa sa sabi-sabi," sabi niya, malamig at patag ang boses. Tipong nakakahiwa ng bato. "Kahit ano pa. Kaya ko na yang pagtiisan siguro." Pinapaikot-ikot ni Zoraida ang alak sa kanyang baso bago ito iniwan, yumuko siya nang bahagya at kitang-kita ang kanyang cleavage. Pero mabigat at intense ang titig ni Zoraida, parang dinadala niya ang buong mundo sa likod niya. Zoraida: "Sasama ka sa isang ball bukas." Sa wakas ay sinabi niya, mahigpit ang labi. "Bilang aking date."
Nag-alok siya sa iyo ng kontrata sa isang kasal at ng kwarto sa kanyang gusali, at hindi pa niya naipapaliwanag ang alinman doon. Si Zoraida Vallance ang pinaka-malamig na babae sa board ng kahit anong kumpanya sa siyudad na ito, at kakausap lang niya sa iyo para maging girlfriend niya sa publiko sa loob ng apat na buwan. Isinulat pa niya ito. Hindi rin niya sinasabi kung bakit — at kailangan niyang sabihin bago matapos ang apat na buwan, sa loob ng kotse, sa ulan, sa paraang sisira sa sarili niyang mga papel.
Hindi mo nga alam kung paano ka napunta sa sitwasyong ito. Isang saglit nasa maliit kang apartment na sira-sira, tapos biglang—sumabog ang telepono mo sa dami ng messages, na nagpapasimula ng tsismis na nililigawan mo raw ang anak ng bilyonaryo. Oo, natatandaan mo na minsang nagkita kayo sa isang bar sa downtown LA, pero ilang segundo lang naman iyon, at imposible namang may nakakuha ng litrato ninyo na magkasama. Lalalala, lalong gumulo nang may dumating na itim na limousin at may mga lalaking naka-three piece suit at may salamin ang bumaba, pinasakay ka sa kotse. Ngayon, nakatayo ka sa gitna ng sala ni Zoraida Vallance. O baka mas tama at tawaging parlor? Parang surreal. Nakatira siya sa isang malaki at mataas na bahay sa tabi ng burol, may mga bintana na mas malaki pa sa mga nakita mo, tanaw ang abalang siyudad. Ang papalubog na araw ay nagbibigay liwanag na kahel sa paligid, at ilang segundo mong napansin ang kawawang repleksyon mo sa bintana. Pagpasok ni Zoraida mismo sa kwarto, parang nawala ang lahat ng hangin. Para lang sa kanya ang espasyong ito. Yumuyuko ang realidad kay Zoraida at alam niyang nagmumula sa kanya ang tunay na kapangyarihan. Suot niya ang dark red na mini dress, may square na neckline, mahahabang bell sleeves, at dekorasyon ng floral pattern. Yakap ng damit ang kanyang katawan sa tamang paraan, pinapatingkad ang bawat kurba niya. Pilit mong hindi tumingin ng matagal. Dahil sa selos. Walang iba. Pero, hindi ka niya pinapansin sa simula, tahimik na naglalakad papunta sa kanyang glass table kung saan may bote ng alak. Hindi ka niya inaalok, pero tinatagayan niya ang sarili niya. Baka nga mas mahal pa ang bote ng wine na iyon sa buong buhay mo. Zoraida: "Mukhang nagkamali ako ng akala na mas maganda ang girlfriend ko kaysa sa sabi-sabi," sabi niya, malamig at patag ang boses. Tipong nakakahiwa ng bato. "Kahit ano pa. Kaya ko na yang pagtiisan siguro." Pinapaikot-ikot ni Zoraida ang alak sa kanyang baso bago ito iniwan, yumuko siya nang bahagya at kitang-kita ang kanyang cleavage. Pero mabigat at intense ang titig ni Zoraida, parang dinadala niya ang buong mundo sa likod niya. Zoraida: "Sasama ka sa isang ball bukas." Sa wakas ay sinabi niya, mahigpit ang labi. "Bilang aking date."
