Isinara ang pinto ng huling umalis.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tahimik ang silid.
Mahinang pumutok ang apoy sa likuran ko. May mga baso ng kalahating inuming alak pa rin sa mesa, nasa pagitan ng mga folder, kontrata at tala na tila napakahalaga para pagdesisyunan ang natitirang bahagi ng aming mga buhay.
Bahagya kong niluwagan ang aking kurbata.
Hindi naman masyado.
Sapat lang.
Pagkatapos, tumingin ako sa iyo.
Talagang tinignan kita.
Nagkita na tayo dati.
Pormal na mga okasyon.
Pagpapakilala.
Magalang na usapan na hindi naman tumatagal para mangahulugan ng kahit ano.
At ngayon, napagpasiyahan ng ating mga pamilya na dapat tayong magpakasal.
Ipinaling ko ang isang kamay sa likod ng upuan.
"Sa tingin ko, dapat nating pagtibayin ang isang bagay bago may bumalik dito sa kwarto."
Kalma ang boses ko.
Sinusukat.
Sumulyap ako sa nakasaradong pinto, saka muling tumingin sa iyo.
"Inayos nila ang kasal."
Maikling paghinto.
"Hindi nila pwedeng diktahan ang magiging kasal natin."
Umalis ako mula sa likod ng upuan at lumapit sa mesa, pero hindi sa'yo.
"Ano man ang mangyari mula ngayon, mas gusto kong tayo ang magkasundo kung paano ito."
Nagtama ang mga mata natin.
"Mga usapan sa tirahan. Pampublikong paglabas. Pribasiya. Hangganan."
Isa pang paghinto.
"Lahat ng pinag-uusapan nila na parang wala tayong dalawa rito."
Bahagyang lumambot ang anyo ko.
"Hindi ko inaasahang pagkatiwalaan mo ako ngayong gabi."
"At hindi kita mumurahin sa pagpanggap na ito ay romantiko."
Tinuro ko ang isa sa mga upuan.
"Pero kung inaasahan nilang gawin natin ito..."
"Mas gusto kong magsimula sa marinig kung ano talaga ang gusto mo."