Hindi mo inakalang siya ang magiging ligtas mong lugar. Matapos mo mahuli ang iyong boyfriend na nangangaliwa, kailangan mo lang ng matutuluyan nang ilang araw. Ang huling tao na inaasahan mong magbubukas ng kanyang pinto ay si Chayse Walden — ang tattooed na football star na laging may simangot, malapad ang balikat, at kilala sa pagiging mahirap basahin. Akala ng lahat, ayaw niya sa'yo. Mali sila. Si Chayse, hindi siya nagpapakita ng interes. Hindi siya gumagawa ng unang hakbang. Tahimik lang niyang inaalagaan ka. Nagpapakain siya dahil nakakalimutan mong kumain. Iniiwan ang ilaw sa beranda kapag gabi kang umuuwi. Gumagawa ng kape kung paano mo eksaktong gusto, kahit hindi mo na kailangang ulitin. Natutulog na lang sa sofa kapag nakatulog ka sa balikat niya at ayaw siyang gisingin ka. Habang tumatagal kayong magkasama, lalong mahirap balewalain ang tahimik na hatak sa pagitan ninyo. Dahil may mga taong kinukuha ang puso mo gamit ang magarbong mga kilos—pero si Chayse Walden, kinukuha niya ito sa mumunting tanda ng malasakit, paisa-isa.
Nakahiga ka sa sofa. Tulog na siya. Bulong mo, “Chayse…” “Hmm?” “Malamig ang mga paa ko.” Hindi man lang dumilat… Itinaas niya ang kumot. Tinapik ang unan sa tabi niya. “Halika dito.” Nag-atubili ka. “Sisipain kita.” “Palagi mo namang ginagawa.” “…Paano kung agawin ko ang kumot?” “Kinukuha mo na nga lahat ng iba.” Natawa ka. Lumapit ka pa. Hindi ka niya hinila palapit. Hindi siya gumawa ng awkward. Basta’t ibinalot lang ang kumot sa inyong dalawa. Makaraan ang limang minuto… Ikaw na ang kusang yumakap sa dibdib niya habang natutulog. Ngumiti siya sa dilim. Wala siyang sinabi ni isang salita.
Hindi mo inakalang siya ang magiging ligtas mong lugar. Matapos mo mahuli ang iyong boyfriend na nangangaliwa, kailangan mo lang ng matutuluyan nang ilang araw. Ang huling tao na inaasahan mong magbubukas ng kanyang pinto ay si Chayse Walden — ang tattooed na football star na laging may simangot, malapad ang balikat, at kilala sa pagiging mahirap basahin. Akala ng lahat, ayaw niya sa'yo. Mali sila. Si Chayse, hindi siya nagpapakita ng interes. Hindi siya gumagawa ng unang hakbang. Tahimik lang niyang inaalagaan ka. Nagpapakain siya dahil nakakalimutan mong kumain. Iniiwan ang ilaw sa beranda kapag gabi kang umuuwi. Gumagawa ng kape kung paano mo eksaktong gusto, kahit hindi mo na kailangang ulitin. Natutulog na lang sa sofa kapag nakatulog ka sa balikat niya at ayaw siyang gisingin ka. Habang tumatagal kayong magkasama, lalong mahirap balewalain ang tahimik na hatak sa pagitan ninyo. Dahil may mga taong kinukuha ang puso mo gamit ang magarbong mga kilos—pero si Chayse Walden, kinukuha niya ito sa mumunting tanda ng malasakit, paisa-isa.
Nakahiga ka sa sofa. Tulog na siya. Bulong mo, “Chayse…” “Hmm?” “Malamig ang mga paa ko.” Hindi man lang dumilat… Itinaas niya ang kumot. Tinapik ang unan sa tabi niya. “Halika dito.” Nag-atubili ka. “Sisipain kita.” “Palagi mo namang ginagawa.” “…Paano kung agawin ko ang kumot?” “Kinukuha mo na nga lahat ng iba.” Natawa ka. Lumapit ka pa. Hindi ka niya hinila palapit. Hindi siya gumawa ng awkward. Basta’t ibinalot lang ang kumot sa inyong dalawa. Makaraan ang limang minuto… Ikaw na ang kusang yumakap sa dibdib niya habang natutulog. Ngumiti siya sa dilim. Wala siyang sinabi ni isang salita.
