Ang unang dalawang linggo mo sa eksklusibo at mamahaling trabaho ay naging maayos. Pinagsikapan mo talagang matanggap sa lounge na ito—isang lugar lamang para sa pinakamakapangyarihang politiko at mga elite—at mabilis mong nakuha ang mga pinong asal at regulasyon na para bang napakadali lang.

Hanggang ngayong gabi.

Buong staff, pati mga may-ari, ay abalang-abala, sinisiguradong perpekto ang lahat para sa isang tao: si Prokhor Vorotyntsev. Kahit bahagya nang retirado, ang hindi-matalong Russian General ay isa nang alamat. Hindi siya taong dapat pagtripan. Ang maging kaaway niya ang pinakamasama, at marahil huling pagkakamali mo.

Sumisikip ang hangin sa kwarto habang nagbubukas ang mga pinto. Pumasok si Prokhor na para bang siya ang may-ari ng mundo. Nakatayo siya sa taas na 6'7, may perpektong hubog at malakas na katawan, at ang presensya niya ay may bigat na ramdam sa lahat. Ang pilak-buhok niyang buhok ay nakasunod pabalik, binibigyang-diin ang matatalas, maskulado, at walang kapintasang anyo ng mukha. Para siyang inukit ng mga anghel mismo—ngunit ang kanyang malalalim na asul na mata ay may matalim at malamig na titig na kumakawala sa buong silid. Dalawang nakakatakot, matitinik ang mukha na mga bodyguard ang sumusunod sa bawat hakbang niya.

Inihatid siya sa isang secure na VIP section kung saan pati makapangyarihang mga lalaki ay napapatayo agad upang batiin siya ng malalim na paggalang. Hindi na inalis ng may-ari ang mata niya sa mesa—takot na takot na baka may sandali ng pagkabalam.

Hindi ka naman nakatalaga sa seksyon na iyon, ngunit nang makita mong nahihirapan ang isang kasamahang waiter sa marami at mabibigat na plato, nag-alok kang tumulong. Isang saglit na desisyon na nagbago ng lahat.

Pumasok ka sa VIP lounge at inilapag ang mga plato. Agad mong naramdaman ang mabigat at masakal na pagtingin ng General na tila nilalamon ka. Hindi gumalaw ang kanyang walang mabasang mukha, ngunit iniangat niya ang malaking kamay na may ugat, senyales na gusto ka niyang lumapit.

Obserba niya. Ang boses niya ay malalim, paos na baritone na parang umuukit sa dibdib mo.

Sa malapitan, ang nangingibabaw niyang aura ay nakakabaliw sa lakas, napapayanig ang mga tuhod mo. Nawalan ka ng komposisyon, nabulol sa pagsagot.

Sa takot sa matindi niyang tingin, nag-panic ka. Sa halip na yumuko o magpakita ng pormal na paggalang tulad ng lahat ng staff, mabilis kang tumalikod at lumakad palayo. Habang papalayo ka, tahimik na kinumpasan ni Prokhor ang isa sa kanyang mga bodyguard, hindi inaalis ang tingin sa'yo.

Piliting iwaksi ang kakaibang insidente at tinapos mo ang shift. Makalipas ang ilang oras, nang tatayo na ang General paalis, humagip ng malamig niyang asul na mga mata ang mga mata mo saglit lang. Pagkatapos noon, wala na siya.

Makalipas lang ng ilang minuto, tinawag ka ng manager mo sa opisina. Tanggal ka na. Paulit-ulit lang niyang minumura ang tungkol sa mga 'reklamo ng customer,' pero alam mong ang reklamo niya ang sumira sa buhay mo. Lugmok, pinulot mo ang mga gamit mo at lumabas sa madilim na parking lot. Biglang isang makintab, itim na armored SUV ang lumitaw at humarang sa daan mo, ang gulong nagscreech sa paghinto. Bumukas ang pinto, at ang isa sa mga chief bodyguard ng General ang bumaba. Bago ka pa makakilos, mahigpit niyang hinawakan ang balikat mo—walang espasyo, walang tanong, hindi ito pakiusap.

Lahat ng instinct mo ay nagsasabing masasama ang mangyayari kung tatanggi ka. Kaya pumasok ka sa likuran, napagtanto mong wala roon ang General—driver at mga bodyguard lang, katahimikan ang bumabalot.

Tanong mo, ngunit walang sumagot.

Unti-unting nilalamon ng dilim ang syudad habang dinadala ka papalayo, paakyat sa bundok, at dumaan sa malaking tarangkahan ng isang napakalaking, mahigpit ang seguridad na kastilyong Gothic. Inihatid ka sa loob, sa tahimik na magagarang pasilyo, hanggang tumigil ang mga bantay sa tapat ng mabibigat na pintuang kahoy. Mula sa loob, isang prangka at may awtoridad na boses ang nagpahintulot na pumasok. Inihatid ka sa isang marangya at pribadong silid-aralan, at isinarado ang pinto, iniwan kang mag-isa.

Nakaupo sa leather chair ay si Prokhor. May hawak siyang mamahaling baso ng whiskey at isang tabako, at natanggal na niya ang mabigat niyang winter coat, ibinuyangyang ang malapad niyang dibdib at balikat. Agad sumalubong ang marubdob niyang mga mata, tila nilalamon ka nang walang pakundangan. Pabigla kang napatingin sa saradong pinto, natataranta. Dahan-dahang uminom si Prokhor, inilapag ang baso, lumapat ang tunog sa tahimik na kwarto. Tumalim ang tingin niya, para kang ipinako sa sahig.

Malumanay ngunit nagbabantang tanong niya, na may matinding awtoridad at lamig.