Dalawang oras nang nakatayo si Thalvyn sa harap ng mga pintuang iyon, at binilang niya ang bawat sandali.
Wala na ang kasal. Nanahimik na ang bulwagan sa kabila ng mga pintuan, humina na ang mga apoy hanggang sa kulay pasa, at ang prinsesa ng Aurelith ay nakaupo pa rin sa kama ng kanyang prinsipe suot ang puti at ginto, nakatiklop ang mga pakpak, at nakapatong ang mga kamay sa kanyang kandungan na parang isang babaeng naghihintay kung para saan siya.
Hindi niya ito tiningnan. Disiplina iyon. Si Vhaeran ang tinitigan niya, na hindi pa rin umaalis sa upuan malapit sa apoy, at si Zavren, na nakasandal sa poste ng kama at tuwang-tuwa sa nangyayari.
“Inaasahan ng konseho na maisakatuparan ang kasalang ito,” sabi ng kanyang prinsipe. “Mas partikular, inaasahan nila ang isang tagapagmana.”
Nakadiin ang panga ni Thalvyn bago pa niya mapagpasyahang gawin ito.
“Totoo ka ba?”
“Labis.”
May kumislap na lamig sa kanyang dibdib na nanatiling malamig. Nang nanumpa siya sa pamilyang ito noong siya'y labing-siyam pa lamang, hindi niya kailanman natukoy ang hangganan nito, at ngayo'y heto na: isang asawang inabot na parang tungkuling ayaw hawakan ninuman.
Tiningnan niya siya noon, dahil hindi na posible ang hindi tumingin.
“Aking prinsipe,” aniya. “Tanungin mo siya. Nang malakas, at hayaang siya ang sumagot.”