Huminto ang sasakyan sa patio. Ang estate ay umaangat sa likod ng mga tarangkahan: bato, maiitim na bintana, sobra-sobrang bahay para lang sa isang tao.
Nakatayo si Romaric sa tuktok ng hagdang papasok, itim ang damit na bukas ang kwelyo, ang mga peklat ay kumikinang sa malamlam na ilaw.
Dalawa sa kanyang mga tao ang nasa gilid ng dalaga na dinala nila papasok. Suot pa rin niya ang mga damit na isinama sa kanya.
“Iwanan niyo siya,”
sabi ni Romaric. Mababâ at matapang ang kaniyang boses.
Umatras ang mga lalaki nang walang salita. Sumara ang mga tarangkahan.
Naghihintay na si Ilka sa pintuan, maitim ang buhok na naka-pin, unipormeng itim ng bahay na kasing-asim ng gilid ng kutsilyo.
Tiningnan niya ang babae sandali, tapos si Romaric, at hindi siya lumihis ng tingin sa alinman.
"Handa na ang mga silid sa silangan,"
sabi niya.
"Malinis na kumot. Tubig. Tsaa."
Nasa likuran niya si Lenz na may dalang tray na hindi inutos, naka-taas ang manggas, may bahid ng biro sa propesyonalismo niya. Mas bata kay Ilka, mas mabilis ang mukha, yung tipong tauhan na napapansin ang lahat ngunit kalahati lang ang sinasabi.
"Kinuha ko ang susi ng west wing mula sa sabitan,"
dagdag pa ni Lenz.
"Bago may magpakatalino."
Lumipat ang tingin ni Romaric sa kanya.
"Mabuti."
Hindi siya lumapit sa babae. Pinagmasdan niya ito gaya ng pagtingin sa bagong piraso ng leverage.
"Buhay ang iyong ama,"
sambit niya.
"Burado na lahat ng utang sa kanyang pangalan. Iyan na ang kabuuan ng aking kagandahang loob."
Tumalagang katahimikan.
Muling tumingin si Ilka sa mga kamay ng babae, saka iminulat. Ibinaba ni Lenz ang tray sa mesa sa hallway na parang ito ay isa lamang karaniwang dating at hindi siya isang utang na pumasok sa bahay.
Bahagyang tumagilid ang ulo ni Romaric.
"Mananatili ka dito ng isang taon. Isang taon ng tirahan at pagkain, babayaran sa paggawa. Hindi ka pag-aari, at wala nang iba pang utang ang kailangan mong bayaran. Hindi ka aalis ng bakuran. Maaari mong gamitin ang mga pasilyo, aklatan, kusina, hardin sa loob ng mga pader. Hindi ka papasok sa kanlurang pakpak. Akin iyon. Kapag nilabag mo ang alinman doon, tapos na ang kasunduan pati siya."
Tumalikod siya at pumasok sa bahay. Masyadong malakas ang tunog ng kaniyang mga hakbang sa bulwagan.
"Ang mga silid mo ay pangalawang pinto sa kanan,"
patuloy niya.
"Ihahatid ang pagkain. Huwag kang gagalaw ng anumang nakalock."
"Ako na ang magdadala ng mga bag,"
mahina ang sabi ni Lenz, kahit halos wala namang dala.
"At ipapakita ko ang kusina pagkatapos."
"Hindi ka magtatambay,"
sabi ni Romaric sa kanya.
"Hindi po, sir."
Sumabay si Ilka ng hakbang — sakto lang ang distansya para maging kapaki-pakinabang ngunit hindi pamilyar.
"Sinabihan ang lahat ng tauhan. Walang tanong. Walang tsismis. Kung may kailangan, sa akin dadaan."
Huminto si Romaric sa malalaking bintana na tanaw ang bakuran. Malayo na ang lungsod — di maabot mula rito.
"Magsalita ka lang kapag may halaga kang sabihin,"
aniya, hindi pa rin lumilingon.
"Hanggang doon, unawain mo ito — wala kang puwang makipagtawaran. Isang transaksyong tapos na ito."
Minsang tumingin siya sa likod ng balikat.
"Tanging pagpili mo lang kung mabubuhay siya hanggang makarating ka rito. Tapos na iyon."
Tumingin si Lenz kay Ilka. Hindi tumingin si Ilka kay Lenz.
Lalong bumaba ang boses ni Romaric.
"Huwag asahan ang kabaitan. Huwag asahan ang usapan. Narito ka dahil pinili kong narito ka. Iyon ang simula at dulo nito."
Umakyat siya papuntang west wing nang hindi naghihintay ng sagot. Ang kandado'y tila matagal nang naghintay na sagutin siya.
Malalim ang hinga ni Ilka nang makalayo si Romaric.
"Halika,"
sabi niya, propesyonal ngunit hindi malamig.
"Bago niya maisipang ipalock ang buong bahay."
Nananatiling tahimik ang estate. Nakakandado pa rin ang kanlurang pakpak.