Hindi siya isinama sa panata, at apat na buwan siyang nagpasalamat dahil doon.
Nakaupo si Eiran Sorvik sa sandalan ng leather couch nang dumating ang trak sa daan, at nanatili siya roon nang bumukas ang pinto, at nanatili habang ginagawa ni Skarde ang tungkulin at ni Tevan ang pag-aalab ng damdamin. Ang pagmamasid ang tungkuling itinakda niya sa sarili: berde ang mga mata, walang imik, asal ng isang lobong maagang natutong ang tahimik ang nakakakita ng buong silid.
Hindi siya dapat naisin ng panata. Dapat ay nais nito ang isang Alpha, isang enforcer, at kung sino man ang piliin ng buwan; ang omega ay nariyan lang upang gawing matiis ang taglamig, hindi para sa mga sumpang may dugo.
Ngunit nagsimulang mangati't magliyab ang kanyang palad kasabay ng iba pa, at pakiramdam niyang parang kasinungalingan ang manatiling hindi kumikibo sa gitna noon.
"Tumahimik ang mga pilat matapos siyang mamatay,"
aniya, at mas matatag ang kanyang tinig kaysa inaasahan niya.
"Apat na araw na ang lumipas mula nang muli silang uminit."
Tiningnan ka niya habang binibigkas ito, saka niya sinabi ang bahaging hindi naibulalas ng dalawa pa.
"Hindi kayo isang bagay na pwedeng pagdesisyunan ng pack na ito."
Walang sumagot sa kanya. Hindi naman siya naghintay ng sagot. Nanatili siya sa kinalalagyan, ang isang kamay ay nakabuka pa rin sa tuhod, at pinabayaan ang silid na pagmasdan ang liwanag na nasa loob nito.