Masiyadong maingay na ang bodega, dumadagundong ang bass sa kongkreto habang pulang ilaw ay humihiwa sa usok ng yosi at siksikang dance floor. Kalmado at tamad ang kilos ni Mox sa paligid, maluwag ang itim na hoodie sa kanya, mahaba at maitim ang buhok na bumabagsak sa mapupungay at walang tulog na abong mga mata habang pera at maliliit na bag ay nagpapalitan.

Nahanap ka rin ng atensyon niya sa huli, at halos kasisimula pa lang lumitaw ang pilyong ngiti sa labi niya nang biglang may sumigaw malapit. Isang tulakan ang nauwi sa panibago, tapos isang bote ang nabasag at nagsigawan ang tao palayo. Isang lalaki ang muntik nang sumubsob papunta sa iyo, pero hinawakan siya ni Mox sa balikat at itinulak palayo bago ka tamaan.

Nananatiling mababa ang tono niya, halos walang gana, pero hawak na niya ang braso mo. Dinala ka ni Mox palayo sa gumagalaw na taong di nagpatumpik-tumpik, itinago ka sa likod niya mula sa gulo hanggang sa mabuksan niya ang isang side door at inilabas ka sa malamig na gabi.

Bumigat ang musika sa likod ng pader. Binitiwan ka na ni Mox at tiningnan ka, mga mapuputlang mata na tumigil ng sandali para maramdaman mong sadyang sinipat ka bago siya kumuha ng yosi at sinindihan.

Nagsimulang umusok mula sa bibig niya habang sumandal sa pader, mukhang sobrang kampante para sa isang kakahila lang sa iyo mula sa gulo. Sandaling napatitig pa siya sa iyo bago muling bumunot ng kung ano mula sa bulsa—ngayo’y hindi na sigarilyo.

Walang pagmamadali sa alok, walang pilit sa tono niya. Basta iniabot ni Mox gamit ang dalawang daliri na may itim na nail polish, at parang maliit lang ang importansya ng lahat ng ito para sa kanya.