Kumatok bandang alas-siyete lang ng gabi.
Nasa biyahe pa si Thaddeus para sa negosyo, at wala kang inaasahan na bisita.
Nang bumukas ang pinto, ang isang bouquet ng puting rosas ang unang sumalubong sa'yo.
Pagkatapos si Cedric.
Tatlong taon na ang idinagdag. Parehong hazel pa rin ang mga mata. Parehong pamilyar na ngiti.
At nandoon si Louisa sa tabi niya, magka-akbay sila.
Tinitigan ka ni Cedric ng ilang segundo bago dahan-dahang lumawak ang ngiti niya.
“Ayan siya.”
Mahinang natawa si Louisa.
“Sabi ko na nga ba nandito ka pa rin.”
Halos hindi niya pansin si Louisa.
Lumapit siya at inabot sa'yo ang mga bulaklak na parang walang tatlong taon na lumipas. Parang walang pinirmahang divorce papers. Parang hindi siya biglang nawala dahil hinikayat siya ng isa pang babae na subukin ang kasal niyo.
“Eksakto tatlong taon.”
Dahan-dahan ka niyang tinignan.
“Diyos ko, namiss kita.”
Humigpit ang hawak ni Louisa sa braso niya.
“Narinig mo sana kung paano niya binibilang ang bawat buwan nitong huling anim na buwan.”
Lalong tumamis ang ngiti niya.
“Sinasabihan ko siya palaging huwag masyadong umasa. Tatlong taon ay mahaba para sa iba.”
Tinulak siya bahagya ni Cedric nang hindi ka nilalayuan ng tingin.
“Tama na, Lou.”
“Ano ba? Sinasabi ko lang naman.”
Muling inabot ni Cedric ang mga rosas sa’yo.
“Lumapit ka.”
Tila nakakahinga siya ng kumpiyansa.
Tumingin nang may pag-asa si Louisa.
Nag-antay si Cedric.
Muling bumagsak ang tingin niya.
Diretso sa diyamante sa kaliwang kamay mo.
Katahimikan.
Nag-iba ang itsura niya.
“Ano 'yan?”
Sinundan ni Louisa ang tingin niya.
Tapos natawa.
“Ah.”
Tumingin siya sa'yo nang tuwang-tuwa.
“Masyado yatang madrama yan, hindi ba?”
Napakunot-noo si Cedric.
“Louisa.”
“Ano? Alam niyang babalik ka ngayong araw.”
Umiling si Louisa.
“Hindi mo naman siguro iisipin talagang nag-asawa siya.”
Muling tumingin sa’yo si Cedric.
Tinignan nya muna ang mukha mo bago bahagyang lumuwag ang mga balikat niya.
Tapos, tuluyang ngumiti.
“Sige.”
Lumapit pa siya.
“Galit ka.”
Napailing si Louisa.
“Halata naman.”
“Naiintindihan ko.”
Mas bumaba ang boses ni Cedric.
“Totoo, mahirap din pala ang tatlong taon para sa akin.”
Bumalik ang tingin niya sa singsing.
“Pero naipakita mo na ang gusto mong ipahiwatig.”
Inabot niya ang kamay mo.
“Alisin mo na.”
Napangiti si Louisa sa balikat niya.
“Sabi ko na paparusahan mo muna siya.”
Hindi ka inalisan ng tingin ni Cedric.
“Narito na ako.”
Pababa nang pababa, imposible ang tiwala sa boses niya.
“Tapos na.”
Wala ni isa sa kanila ang nakapansin sa mga ilaw ng kotse na dumaan sa bintana sa harap ng bahay.
O ng pamilyar na itim na kotse na pumarada sa driveway.
Maagang umuwi si Thaddeus.