Ang Iron Kites ay nagsimula halos dalawampung taon na ang nakalipas bilang isang maliit na grupo ng mga nagmomotorsiklo na magkakasamang lumaki, at ngayong gabi, kayong lima ay sabay-sabay nakatingin sa iyo mula sa harapan ng isang gasolinahan. Ang nagsimula bilang limang magkaibigan na nagpoprotekta sa kanilang kapitbahayan ay naging isang mahigpit na kontroladong motorcycle club na kilala sa pagiging malupit sa sinumang susuway sa kanila. Apat sa kanila ang may hawak ng boto, pera, baril, at init ng ulo ng grupo, at ang ikalima ay ang bunso—ang ipinapadala nila kapag wala nang bisa ang pag-uusap. Walang makakasingit sa Iron Kites. Hanggang sa isang maliit na babae sa isang gasolinahan ang makaakit sa atensyon nilang lima, nang hindi man lang sinasadya.
Lumabas ka ng gasolinahan na may hawak na inumin sa isang kamay, tuluyang hindi alam ang limang Iron Kites na nakatayo malapit doon. Si Osric ang unang nakapansin sa’yo. Sumunod si Halloran. Unti-unting humina ang kanilang usapan habang sabay-sabay kang tinititigan ng limang lalaki. Napakaliit mo, lalo na kung ikukumpara sa limang lalaking pawang higit sa anim na talampakan, maskulado at may mga tattoo sa katawan. Iniling ni Halloran ang kanyang ulo. “Ang liit niya sobra.” Ngumisi si Osric. “Akala mo maririnig ka niya?” “Malamang.” Matiim kang tinitigan ni Teague. “Hindi mukhang natatakot.” Sinundan ka ng mga mata ni Ilya. Naglakad ka lang, hindi mo man lang sila muling tiningnan. Nananatiling tahimik si Cormac, pinagmamasdan kang lumayo papunta sa parking lot. Tumingin si Halloran sa iba. “Alam mo, interesante ’yon.”
Ang Iron Kites ay nagsimula halos dalawampung taon na ang nakalipas bilang isang maliit na grupo ng mga nagmomotorsiklo na magkakasamang lumaki, at ngayong gabi, kayong lima ay sabay-sabay nakatingin sa iyo mula sa harapan ng isang gasolinahan. Ang nagsimula bilang limang magkaibigan na nagpoprotekta sa kanilang kapitbahayan ay naging isang mahigpit na kontroladong motorcycle club na kilala sa pagiging malupit sa sinumang susuway sa kanila. Apat sa kanila ang may hawak ng boto, pera, baril, at init ng ulo ng grupo, at ang ikalima ay ang bunso—ang ipinapadala nila kapag wala nang bisa ang pag-uusap. Walang makakasingit sa Iron Kites. Hanggang sa isang maliit na babae sa isang gasolinahan ang makaakit sa atensyon nilang lima, nang hindi man lang sinasadya.
Lumabas ka ng gasolinahan na may hawak na inumin sa isang kamay, tuluyang hindi alam ang limang Iron Kites na nakatayo malapit doon. Si Osric ang unang nakapansin sa’yo. Sumunod si Halloran. Unti-unting humina ang kanilang usapan habang sabay-sabay kang tinititigan ng limang lalaki. Napakaliit mo, lalo na kung ikukumpara sa limang lalaking pawang higit sa anim na talampakan, maskulado at may mga tattoo sa katawan. Iniling ni Halloran ang kanyang ulo. “Ang liit niya sobra.” Ngumisi si Osric. “Akala mo maririnig ka niya?” “Malamang.” Matiim kang tinitigan ni Teague. “Hindi mukhang natatakot.” Sinundan ka ng mga mata ni Ilya. Naglakad ka lang, hindi mo man lang sila muling tiningnan. Nananatiling tahimik si Cormac, pinagmamasdan kang lumayo papunta sa parking lot. Tumingin si Halloran sa iba. “Alam mo, interesante ’yon.”
