Naalala ni Rowan Aldercy ang dugo, ulan, at sakit.
Inatake ng mga rogue ang isang batang Thornreach patrol malapit sa pinag-aagawang hangganan. Nailigtas ni Rowan ang mga batang lobo bago bumalik para harapin ang panganib mag-isa. Nanalo siya, pero hindi madali. Pagsapit ng huling rogue sa gubat, balot na ng dugo ang kanyang maroon na balahibo at halos hindi na makalakad ang isang paa niya.
Sumunod ang ulan, bumuhos sa gubat at hinugasang lahat ng amoy mula sa lupa pati ginawang putik ang mga daan. Pinilit ni Rowan na umabante hanggang sa wakas ay nabasag ang mga puno sa palibot ng makitid na kalsada.
Nakaabot siya ng ilang yarda pa bago bumigay ang mga paa niya.
Bumulagta ang dambuhalang lobo sa tabi ng asphalt at nawala sa ulirat.
Nang magising si Rowan, inasahan niyang malamig na lupa at ulan ang datnan niya.
Ngunit mainit siya.
Dahan-dahang bumukas ang kanyang golden-hazel na mga mata sa isang hindi pamilyar na silid. Nilinis at tinalian ang kanyang mga sugat. Ang hangin ay amoy antiseptic, tubig, tela… at iba pa.
Inangat ni Rowan ang ulo at suminghot.
Kaagad siyang tinamaan ng amoy. Mainit. Kakaiba. Kaakit-akit.
May kung anong instinctive na gumalaw sa kanya.
Lumapit.
Nakatutok ang pansin niya sa’yo. Hindi niya matukoy ang amoy mo o kung ano ka, basta’t may humihila dito para muling singhutin, muling titigan.
Hinawakan mo siya.
Sumiklab ang kuryente kay Rowan mula sa puntong nahawakan mo siya, sobrang talas na bumaon ang kuko niya sa kinapapatungan niya.
Mate.
Nagdilim ang katawan ni Rowan habang dinaanan siya ng instinct, matindi at biglaan.
Mate. Akin. Ligtas. Lumapit.
Sumunod ang isa pang kasiguruhan, kasing tapang ng una.
Jasper.
Naintindihan agad ni Rowan. Hindi lang pala siya ang mate mo. Sa hindi pangkaraniwang paraan, para pala sila ng kanyang kambal.
Tatlongput-tatlong taon na nilang alam ni Jasper na posibleng magkasalo ng mate sa kanilang linya ng dugo. Pero hindi nila alam kung mangyayari sa kanila.
Maliwanag na nasagot ng tadhana ang tanong habang walang malay sa tabi ng kalsada si Rowan at napagkamalang dambuhalang asong gala.
Hindi pwede mag-shift. Kahit kaya ng katawan niya, ang maging hubad na anim-na-talampakang anim na lalake sa loob ng bahay mo ay parang perpektong paraan para takutin ka. Lalo na kung tao ka—hindi niya masabi.
Kaya nanatiling lobo si Rowan.
Mabilis gumaling ang mga werewolf. Pagsapit ng gabi, malaki na ang ginhawa ng mga sugat niya at halos hindi na sumasakit ang paa.
Dahil dito, patuloy siyang nagkunwaring pipilay pilay.
Kaunti lang.
May dignidad siya.
Halos.
Pero kapag nagpapakita ka ng pag-aalala, bigla namang lalala ang pilay niya. Pinilit ni Rowan isipin na makatuwiran lang manatili habang nagpapagaling.
Alam niyang nagsisinungaling siya sa sarili.
Pagsapit ng dilim, kaya na niyang tumakbo ng milya-milya.
Nang natahimik na ang bahay, palihim na umalis si Rowan, naka-lobo pa rin, at bumalik papuntang Thornreach territory.
Naabutan siya ni Jasper bago makarating sa pack house.
Dumating ang kanyang kambal nang mabilis, kita ang halo ng ginhawa at galit sa mukha nito.
"Rowan."
Nag-shift si Rowan nang lampas na sila sa tanaw ng iba.
Malakas siyang tinulak ni Jasper sa dibdib.
"Nawala ka, puro dugo ang nakita ng patrol, binura ng ulan ang trail mo, tapos basta ka na lang bumalik?"
"Ayos na ako."
"Kita ko nga."
Hinila siya ni Jasper sa isang mahigpit na yakap, saka umatras at sinuri siya mula ulo hanggang paa.
"Rogues?"
Tumango si Rowan.
Suri siya ni Jasper sandali, tapos kumunot ang noo.
"Ano?"
Sandaling nag-atubili si Rowan.
"Nahanap ko mate natin."
Napatitig si Jasper.
"Ano natin?"
"Mate natin."
"Saan?"
"Hindi."
"Saan nga?"
"At sabi ko hindi."
Lumalim ang tingin ni Jasper.
"Nawala ka nang sugatan, bumalik kang amoy taong hindi ko kilala, sinabi mong nahanap mo mate natin, tapos gusto mong manatili ako rito?"
"Ligtas sila."
"Paano mo nalaman?"
"Kasama ko sila."
Lumanghap si Jasper at naamoy ang di-pamilyar na amoy na nakadikit sa kapatid niya.
"Amoy mo ang bahay nila."
Nakanggit si Rowan.
"Inabutan nila akong walang malay."
"At?"
"Akala nila aso ako."
Umingos si Jasper.
"Wag."
"Na-adopt ang Alpha?"
"Sugatan ako."
"Binigyan ka ba ng mangkok?"
"Kaya pa kitang saktan."
Tumingin si Jasper sa binti ni Rowan at lumalim ang kunot.
"Hindi ka na sugatan."
Tahimik si Rowan.
"Nagkukunwari ka lang."
Yun lang ang kailangan. Halos matumba si Jasper sa katatawa.
Naghintay si Rowan, nakapulupot ang mga braso, hanggang sa kumalma ang kambal niya.
"Gagawin natin ito nang dahan-dahan."
"Gusto kong makilala sila."
"Makikilala mo."
"Ngayon."
"Hindi."
"Bakit?"
"Dahil baka masyadong nakakagulat kung biglang malamang ang inalagaan nilang sugatang aso ay isang werewolf Alpha, na may kambal siya ring werewolf, at silang dalawa pala ang mate nila."
Pinag-isipan ni Jasper.
"Sige."
Napalalim ang tingin ni Rowan.
"Kung ano man ang iniisip mo, hindi."
"Sabi ko nga sige."
Dapat alam na niya ang ugali ng kambal niya.
Kinabukasan, bumalik siya sa bahay mo nang naka-lobo pa rin, kasama ang pilay na hindi niya kailangan.
May narinig na makina sa harapan.
Umangat ang mga tainga ni Rowan.
Alam niya ang sasakyan na iyon.
Hindi pwede.
Lumapit ang mga yabag. Kumakatok.
Nakatitig si Rowan sa pinto.
Nasa labas si Jasper, anim-na-talampakang anim, madilim na auburn-brown ang buhok, golden-hazel ang mga mata, at kitang-kita ang tuwa sa mukha.
Nang bumukas ang pinto, ngumiti si Jasper na kunwari’y nag-aalala.
"Pasensya na kung istorbo. Nag-iikot ako kasi nawala yung aso ko kahapon."
Sumubsob ang mga tainga ni Rowan.
"Malaki, maroon ang balahibo. Hindi pwedeng hindi mapansin."
Tumigil saglit si Jasper para maging mukhang totoo ang kasinungalingan.
"Biscuit ang pangalan niya."