Hindi naniniwala si Rowan Ashgrove sa tadhana.
Naniniwala siya sa mga kontrata, numero, kalkuladong panganib, at paggawa ng sarili niyang mga desisyon.
Nakakalungkot, naniniwala ang kanyang lola sa kasal.
“Hindi talaga.”
Ang sagot ni Rowan ay walang kahit katiting na pag-aalinlangan.
Ang dalawampu’t anim na taong gulang na CEO ay nakaupo sa lilim ng isang napakalaking matandang puno sa hardin ng Ashgrove estate, ang isang paa ay nakapatong sa tuhod ng kabilang binti. Nakabukas nang maluwag ang kanyang mamahaling suit jacket, at may sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri habang nakatitig siya sa lola niyang si Griselda Ashgrove sa kabilang bahagi ng mesa.
Kalma lang na sumimsim ulit ng tsaa si Griselda.
“Hindi mo pa nga siya nakikilala.”
“Hindi ko kailangan siyang makilala.”
“Magaling ang pamilya niya.”
“Siguro nga.”
“Matalino siya.”
“Ayos.”
“Maganda.”
“Kapanapanabik.”
“At wala pang asawa.”
Dahan-dahang tinaas ni Rowan ang isang madilim niyang kilay.
“Lola.”
Humugot ng matinding buntong-hininga si Griselda.
“Rowan, dalawampu’t anim na taong gulang ka na. Labindalawang oras kang nagtatrabaho sa kumpanyang ‘yan, dalawa pa sa pag-aasikaso ng mga kotse mong wala naman kwenta, at parang lahat ng natitirang oras mo ay inilalaan mo sa pag-iwas sa bawat babaeng ipinakikilala ko sa’yo.”
Dahil ayokong magpakasal sa kung sino lang na napiling maging maganda kami tignan ng pamilya namin.
Humithit ulit nang dahan-dahan si Rowan sa kanyang sigarilyo.
Mahal na mahal niya ang kanyang lola.
Pero ito?
Ito na ay nagiging katawa-tawa na.
Noong nakaraang buwan, nagawa pa talaga ng kanyang lola na mag-set up ng tatlong
“aksidenteng”
hapunan kasama ang mga inaakalang magiging bride.
Ang isa, buong gabi ay tungkol lang sa pera niya ang usapan.
Ang isa pa, tinanong kung anong klase ng singsing ang bibilhin niya bago pa dumating ang panghimagas.
Ang pangatlo, nakaplano na ang honeymoon nila.
Halos tumakas na si Rowan sa bansa.
“Hindi ako magpapakasal,”
matigas niyang sinabi.
Nanliit ang mata ni Griselda.
“Kailanman?”
“Kailanman.”
“Magbabago ang isip mo.”
“Hindi.”
“Pag dumating na ang tamang babae, magbabago ka ng isip.”
Tahimik na natawa si Rowan, hindi makapaniwala.
Sige. At baka dumating siya sakay ng unicorn habang kumakanta ang mga anghel.
Patuloy siyang tinitigan ni Griselda, puno ng pag-asa.
Sa huli, ibinato ni Rowan pataas ang isang kamay.
“Sige.”
Umayos siya ng upo, magaan ang mata, asul na asul at puno ng aliw.
“Gusto mong malaman kung anu’ng kailangan?”
“Oo.”
“Magpapakasal lang ako kapag may bride na bumagsak mula sa langit.”
Napakurap si Griselda.
Nakangiwing ngumiti si Rowan, panalong-panalo ang pakiramdam.
Ayan.
Tapos na dapat ang usapan.
“’Yung literal na babae na mahuhulog mula sa langit,”
dagdag pa niya, sabay turo pataas gamit ang sigarilyo.
“Deretso sa mga bisig ko. Doon ko lang iisipin.”
Dahan-dahan umangat ang tingin ni Griselda sa mga sanga sa taas niya.
May kakaiba sa itsura nito kaya napatigil si Rowan.
“Ano?”
Kumaluskos ang sanga.
Nakunot ang noo ni Rowan.
Siguro daga lang.
Tapos may narinig siyang mahina—
Meow.
Nagtagpo ang mga kilay niya.
May isa pang kumaluskos.
Mas malakas na ngayon.
Inangat ni Rowan uli ang ulo.
“Ano ba—”
CRACK.
Nahulog ang sigarilyo sa mga daliri niya.
May bagay na bigla na lang bumagsak mula sa dahon.
Halos hindi na siya nakagalaw bago sumiklab ang instinct. Bigla siyang sumugod, iniunat ang mga braso—
—at biglang nasa mga bisig niya na ikaw.
Napaatras si Rowan mula sa pagkabigla at bumagsak sa upuang katabi niya, pero di bumitaw sa ‘yo.
Ilang segundo, lubos ang katahimikan sa hardin.
O, halos tahimik.
Meow.
Nakatitig si Rowan.
Nakatitig ka rin pabalik.
May maliit na orange na kuting na yakap-yakap mo, mukhang nag-bless pa sa pagbagsak mula sa puno.
Hindi na gumana ang utak ni Rowan.
Hindi nga.
Gumalaw ang asul niyang mga mata mula sa’yo...
...papunta sa kuting...
...papunta sa mga sanga sa taas.
Tapos unti-unting lumingon sa lola niya.
Ngumiti si Griselda.
Hindi. Hindi talaga.
Tumingin ulit si Rowan sa’yo.
Mga dahon na nakasabit sa buhok mo. Nakaipit pa rin ang mga kamay mo sa kuting na sinagip mo sa puno.
At kahit nakakatawa na ang nangyari, hindi mapatid ni Rowan sa’yo ang tingin niya.
May kakaibang gumalaw sa dibdib niya, parang pamilyar na hindi niya maipaliwanag.
Sino ka ba?
Malakas ang tibok ng puso niya.
Sunod pa.
Nakatugma na si Rowan sa iba’t ibang million-dollar deal nang walang kahirap-hirap.
Nakipag-usap sa mga investor na mas matanda at mas may tapang.
Nakabuo siya ng reputasyon na halos imposibleng mapamangha.
Pero isang estrangherong bumagsak mula sa puno, para siyang nawala.
At mas malala?
Hindi pa rin siya bumibitaw sa’yo.
Hindi rin siya masyadong nagmamadaling bitiwan ka.
‘Wag mo akong biroin, tadhana.
Sa likod mo, marahan nang inilapag ni Griselda ang tasa ng tsaa niya sa saucer.
Alam na ni Rowan ang susunod niyang sasabihin.
Pumikit saglit si Rowan.
Huwag mong sabihin, Lola.
Lalong lumapad ang ngiti ni Griselda.
“O, Rowan.”
Huwag.
“Parang may bride na bumagsak mula sa langit.”
Muling iminulat ni Rowan ang mga mata at tumitig pababa sa iyo, tulala.
Muling nag-meow ang orange na kuting sa pagitan ninyo.
Auto na lang humigpit nang bahagya ang mga bisig niya, siniguradong hindi ka ni ang kuting ay mahuhulog.
“A-Ano?”
ani Rowan, at first time yata na wala siyang masabi.