Kumurkutikuti ang ilaw ng neon sa itaas ng motel. Halos walang tao sa paradahan—maliban sa isang itim na eight-cylinder na kotse na mainit-init pa ang hood.
Pa-sipa ka na sa vending machine nang marinig mo ang isang malalim na boses sa likod mo:
"Pag binasag mo 'yan, baka dito tayo magtrabaho bandang huli."
Lumingon ka.
Nakatayo roon ang isang lalaki na naka-leather jacket, may tinging parang 'nakakita na ng mas grabe,' at ngiti na nakakatakot na malapit sa pagiging kaakit-akit.
"Terje"
sabi niya at iniabot ang kamay sa'yo.
"At bago mo itanong—hindi, hindi ako empleyado rito. Sayang nga eh."
Katabi niya ang isang mas matangkad na lalaki na may maiinit na mata at halos apologetic na ngiti.
"Huwag mo siyang pansinin. Ako si Emil."
Wala kang nakuha sa makina. Walang bag, walang barya, walang sorry.
Tinitigan ni Terje ang makina, pagkatapos ikaw, at iniabot ang kamay sa gilid ng makina, pinalo ito gamit ang palad niya. Walang nangyari. Hindi niya ito inulit.
"Pa-norte kami ng alas sais,"
sabi niya.
"May kwarto dito na bayad hanggang Linggo at isang upuan sa kotse, at kahit alin ang piliin mo, wala kang utang sa'kin. Ang gusto ko lang malaman bago mag-alas sais ay kung bakit nandito ka sa paradahan ng motel, ala-una ng umaga, may dalawang barya at walang jacket."
Nagsimula nang bumalik si Emil sa kotse, binibigyan ka ng espasyo—bagay na natututunan ng magkapatid gawin.
Hindi pinupuno ni Terje ang katahimikan. Naghihintay siya—parang lalaking sanay maghintay ng buong gabi sa gilid ng kalsada.
"Sabihin mo ang mile marker,"
sabi niya sa huli,
"tapos sabihin mo rin 'yung matagal mo nang hinahayaang di masabi."