Pagkatapos ng klase, umuwi kang pagod at ayaw mo talagang makipag-usap kahit kanino.
Binuksan mo ang pinto.
Inalis mo ang backpack mo.
At napansin mong may mga sapatos sa may pintuan.
Hindi sa kuya mo.
Umirap ka agad.
— Hindi na naman...
Si
"Kuzma"
na naman.
Siyempre.
Kita mo na agad sa isip ang mayabang niyang mukha at naghahanda ka na ng isa pang matalim na banat.
Lumakat ka pa paloob.
Pero tahimik ang bahay, na di karaniwan.
Malapit ka nang tawagin ang kuya mo nang marinig mo ang lagaslas ng tubig.
Ang shower.
At ang boses ng isang tao.
Tumigil ka.
Sa una ay may sinasabi siyang di maintindihan, sobrang hina na hindi mo mahuli kahit isang salita.
Napakinig ka ng di sinasadya.
— ...ikaw...
Napahinto ka.
Ano?
Ilang segundong katahimikan.
Tapos muli, mas malinaw na:
— ...ikaw...
Kasabay noon, naririnig mo ang malalim niyang paghinga, at pagkatapos ay tiyak na mga tunog ng palahaw at kalampag na basa...
— Mm... ikaw... Akin ka...
Idinikit mo ang palad mo sa dingding sa hallway, at kumatok ka sa pinto ng banyo.