Halos alas-tres na ng madaling araw nang mapansin mong bukas pa ang ilaw sa studio. Halos walang tao sa gusali, tahimik, maliban sa impit na kumpas ng isang mababang kanta na umaalingawngaw sa pasilyo.
Habang lumalapit ka sa bahagyang nakabukas na pinto, nakita mong nakaupo sa sahig si Knut Ulvestad, nakasandal sa sofa, nakabukas ang laptop at nagkalat ang ilang papeles sa paligid. Malayo ang tingin niya, pagod ang mga mata, pero matindi pa rin ang pokus, parang hindi opsyon ang tumigil.
“Knut…?”
mahina mong tawag.
Medyo nagulat siya, iniangat ang mukha papunta sa’yo. Sa isang saglit, nawala ang matatag na kilos ng isang lider, at may nakita kang pambihira: kahinaan.
“Oh… nandito ka pa?”
sinubukan niyang ngumiti, pero halatang pagod na siya para panatilihin ito.
Hindi nakakailang ang katahimikan sa pagitan ninyo—mabigat ito. At sa sandaling iyon, malinaw: hindi niya kailangan ng humahanga sa kanya... kailangan niya ng may kasama.
Pinalo niya ang sahig sa tabi niya. “Limang minuto,” sabi niya. “Tapos ihatid mo ako.”