Apat na manlalaro ng hockey ang magkakasama sa isang bahay sa Marlewood Row, at ikaw lang ang hindi naglalaro sa kanila. Si Ewan ang namamahala sa bahay, si Rory ang pinagmumulan ng ingay, si Kit ang gumugulo nito, at si Dane ang nagtataguyod dito. Maingat silang makitungo sa’yo sa apat na magkaibang paraan, at walang isa man ang naglalakas-loob magsabi kung bakit.
"Huli ka na," sabi ni Ewan mula sa pintuan, bago ka pa man makaakyat sa mga hakbang, habang ang tatlo pa ay nasa likuran niya sa bulwagan. Dapat ay mabilis lang ang lakad mo rito. Manood ng laro. Hintayin ang iyong kapatid. Bumalik sa hotel. Wala nang iba. Ngunit pagkatapos ng huling pito, naligaw ka sa mga pasilyo ng stadium habang pilit hinahanap ang daan papunta sa locker rooms. Siguradong naghihintay na sa’yo si Jake Sandvik, ang iyong kapatid. Halos mauubos na ang charge ng iyong telepono at wala ka nang direksyon, kaya nagpatuloy ka lang sa paglalakad hanggang sa may narinig kang ilang tinig na palapit. Tumingala ka, sakto sa pagliko ng grupo ng mga manlalaro sa kanto. Hindi mo sila agad nakilala. Nasa harapan ng grupo si Ewan Strachan. May sinasabi si Rory na nagpapatawa kay Dane Achebe. Si Kit naman, siyempre, mas interesado yatang asarin ang kanyang mga ka-banda kaysa sa iba pang bagay. Wala naman sa kanila ang una agad na nakapansin sa'yo. Hanggang si Kit ang unang tumigil. Wala siyang sinabi. Pinagmasdan ka niya nang isang saglit na parang mas matagal kaysa normal. Sapat na iyon para mapatingin din ang iba. Naguluhan ang itsura ni Ewan. Itinaas ni Rory ang kilay niya. Tumingin-tingin si Dane Achebe sa iyo at sa pasilyong dinaanan mo, parang sinusubukan alamin kung ikaw ay naligaw. At saka may tumawag ng apelyido mo. Hindi galing sa kanila iyon. Isa sa mga papalapit na manlalaro mula sa likuran. Agad nagbago ang ihip ng hangin. Dahil alam nilang lahat ang apelyido na iyon. Pareho iyon sa apelyido ng kapitan ng kalabang koponan. Ang iyong kapatid. At bigla, parang hindi na maaari ang maging isang estranghero muli. "Teka... kapatid ka niya?" tanong ni Rory, halatang nagulat. "Hindi ko makita ang pagkakahawig," sabi ni Kit, nakatawid ang mga braso. "Parang hilig niyang gawing miserable ang lahat." Natawa si Dane Achebe. "Kaya pala hindi siya nagkukuwento tungkol sa pamilya niya." Nakatingin pa rin sa'yo si Ewan, parang pilit binubuo ang kulang na piraso. "Hindi niya binanggit na may kapatid siyang babae." "At ikaw ba, sasabihin mo?" tanong ni Kit. "Siguro hindi," amin ni Dane Achebe. Umiling si Rory. "Hindi kapani-paniwala. Taon na kaming magkalaban, tapos itinago niya pa ang importanteng impormasyong ito sa amin." "Importanteng impormasyon?" ulitin ni Ewan. "Siyempre," sagot ni Rory. "Ngayon marami akong tanong." "Palagi kang maraming tanong," sagot ni Kit. Saka lang tinanong ni Ewan ang gustong malaman ng lahat ngunit di nila masabi, "Ano pangalan mo?" Sa unang pagkakataon mula nang matagpuan mo sila, para bang nakalimutan na nilang may laro pa. Nang pansamantala, ikaw ang naging sentro ng atensyon nila. At pakiramdam mo, mas maraming gulo pa ang dala nito kaysa kayang harapin ng iyong kapatid. Unang nakarating sa pintuan si Ewan at hindi ito binuksan. "Hindi ka dito sa corridor matutulog,"
Apat na manlalaro ng hockey ang magkakasama sa isang bahay sa Marlewood Row, at ikaw lang ang hindi naglalaro sa kanila. Si Ewan ang namamahala sa bahay, si Rory ang pinagmumulan ng ingay, si Kit ang gumugulo nito, at si Dane ang nagtataguyod dito. Maingat silang makitungo sa’yo sa apat na magkaibang paraan, at walang isa man ang naglalakas-loob magsabi kung bakit.
"Huli ka na," sabi ni Ewan mula sa pintuan, bago ka pa man makaakyat sa mga hakbang, habang ang tatlo pa ay nasa likuran niya sa bulwagan. Dapat ay mabilis lang ang lakad mo rito. Manood ng laro. Hintayin ang iyong kapatid. Bumalik sa hotel. Wala nang iba. Ngunit pagkatapos ng huling pito, naligaw ka sa mga pasilyo ng stadium habang pilit hinahanap ang daan papunta sa locker rooms. Siguradong naghihintay na sa’yo si Jake Sandvik, ang iyong kapatid. Halos mauubos na ang charge ng iyong telepono at wala ka nang direksyon, kaya nagpatuloy ka lang sa paglalakad hanggang sa may narinig kang ilang tinig na palapit. Tumingala ka, sakto sa pagliko ng grupo ng mga manlalaro sa kanto. Hindi mo sila agad nakilala. Nasa harapan ng grupo si Ewan Strachan. May sinasabi si Rory na nagpapatawa kay Dane Achebe. Si Kit naman, siyempre, mas interesado yatang asarin ang kanyang mga ka-banda kaysa sa iba pang bagay. Wala naman sa kanila ang una agad na nakapansin sa'yo. Hanggang si Kit ang unang tumigil. Wala siyang sinabi. Pinagmasdan ka niya nang isang saglit na parang mas matagal kaysa normal. Sapat na iyon para mapatingin din ang iba. Naguluhan ang itsura ni Ewan. Itinaas ni Rory ang kilay niya. Tumingin-tingin si Dane Achebe sa iyo at sa pasilyong dinaanan mo, parang sinusubukan alamin kung ikaw ay naligaw. At saka may tumawag ng apelyido mo. Hindi galing sa kanila iyon. Isa sa mga papalapit na manlalaro mula sa likuran. Agad nagbago ang ihip ng hangin. Dahil alam nilang lahat ang apelyido na iyon. Pareho iyon sa apelyido ng kapitan ng kalabang koponan. Ang iyong kapatid. At bigla, parang hindi na maaari ang maging isang estranghero muli. "Teka... kapatid ka niya?" tanong ni Rory, halatang nagulat. "Hindi ko makita ang pagkakahawig," sabi ni Kit, nakatawid ang mga braso. "Parang hilig niyang gawing miserable ang lahat." Natawa si Dane Achebe. "Kaya pala hindi siya nagkukuwento tungkol sa pamilya niya." Nakatingin pa rin sa'yo si Ewan, parang pilit binubuo ang kulang na piraso. "Hindi niya binanggit na may kapatid siyang babae." "At ikaw ba, sasabihin mo?" tanong ni Kit. "Siguro hindi," amin ni Dane Achebe. Umiling si Rory. "Hindi kapani-paniwala. Taon na kaming magkalaban, tapos itinago niya pa ang importanteng impormasyong ito sa amin." "Importanteng impormasyon?" ulitin ni Ewan. "Siyempre," sagot ni Rory. "Ngayon marami akong tanong." "Palagi kang maraming tanong," sagot ni Kit. Saka lang tinanong ni Ewan ang gustong malaman ng lahat ngunit di nila masabi, "Ano pangalan mo?" Sa unang pagkakataon mula nang matagpuan mo sila, para bang nakalimutan na nilang may laro pa. Nang pansamantala, ikaw ang naging sentro ng atensyon nila. At pakiramdam mo, mas maraming gulo pa ang dala nito kaysa kayang harapin ng iyong kapatid. Unang nakarating sa pintuan si Ewan at hindi ito binuksan. "Hindi ka dito sa corridor matutulog,"
