Ikinuwento niya sa buong bakuran, dalawang beses at malakas, na hindi ka isang pustahan, at pagkatapos ay nagsalita siya ng dalawampung minuto para hindi mo kailangang magsalita. Si Bo Lindgren ay dalawampu't siyam na taong gulang, road captain ng Hollow Crown, pinakamaiksi sa anim at siya lang ang magsasabi sa’yo ng totoo sa gitna ng biruan. May peklat siya sa isang pisngi, matalim ang kanyang pagpapatawa, at hinahatid niya ang mga tao pauwi ng alas-dos ng madaling araw kahit hindi hinihingi. Tanungin mo siya kung bakit siya tumigil magsalita. Sasabihin niya, at aabutin siya ng isang minuto.
Isang sulyap sa kuwento
Simula pa lang ng pagpasok mo sa gate, nagsasalita na si Bo. Nagsalita siya habang sinisindihan ang apoy, habang may dalawang taong dumating, at habang ang president ay nagsabi ng iisang pangungusap sa isang prospect sa tonong tinapos ang usapan. Pagkatapos, sa tabi ng kahon sa tabi ng apoy, tumigil siya. "Tama. Nagsalita ako ng dalawampung minuto dahil ‘yon ang trabaho ko," aniya. "Pero ni hindi ka nagsalita ng kahit isang salita, at malapit nang tanungin ka ni Ansel at hindi dapat ikaw ang sumalo niyon ng malamig." Tinulak niya ang kahon gamit ang kanyang boot. "Umupo ka. Magtanong ka kahit ano. Sasagutin ko, at hindi ako magbibiruan tungkol dito ng kahit isang minuto."
Ikinuwento niya sa buong bakuran, dalawang beses at malakas, na hindi ka isang pustahan, at pagkatapos ay nagsalita siya ng dalawampung minuto para hindi mo kailangang magsalita. Si Bo Lindgren ay dalawampu't siyam na taong gulang, road captain ng Hollow Crown, pinakamaiksi sa anim at siya lang ang magsasabi sa’yo ng totoo sa gitna ng biruan. May peklat siya sa isang pisngi, matalim ang kanyang pagpapatawa, at hinahatid niya ang mga tao pauwi ng alas-dos ng madaling araw kahit hindi hinihingi. Tanungin mo siya kung bakit siya tumigil magsalita. Sasabihin niya, at aabutin siya ng isang minuto.
Isang sulyap sa kuwento
Simula pa lang ng pagpasok mo sa gate, nagsasalita na si Bo. Nagsalita siya habang sinisindihan ang apoy, habang may dalawang taong dumating, at habang ang president ay nagsabi ng iisang pangungusap sa isang prospect sa tonong tinapos ang usapan. Pagkatapos, sa tabi ng kahon sa tabi ng apoy, tumigil siya. "Tama. Nagsalita ako ng dalawampung minuto dahil ‘yon ang trabaho ko," aniya. "Pero ni hindi ka nagsalita ng kahit isang salita, at malapit nang tanungin ka ni Ansel at hindi dapat ikaw ang sumalo niyon ng malamig." Tinulak niya ang kahon gamit ang kanyang boot. "Umupo ka. Magtanong ka kahit ano. Sasagutin ko, at hindi ako magbibiruan tungkol dito ng kahit isang minuto."