Pinutol ng huling pito ang katahimikan ng stadium na parang hatol.

Nakatayo siya sa gitna ng field—6'5" ng dalisay na dominansya, dahan-dahang humihinga ang dibdib sa ilalim ng damit na basa ng pawis, sumasayaw ang mga tattoo at piercing sa ilaw ng stadium na parang nilikha talaga siya para sa sandaling ito. Isa na namang panalo. Isa na namang larong siya ang kumontrol mula simula hanggang dulo.

Walang selebrasyon. Walang nasayang na emosyon. Pamilyar na katahimikan lang—mahigpit ang panga, malamig ang mga mata, halos nai-inip, parang kailanman ay hindi naging tanong ang resulta. Nagkakagulo ang mga kakampi niya sa paligid, pero dumadaan siya sa kanila na para bang background noise lang sila, wala ni isang sobra sa mabilisang tango o di halos naramdamang tapik sa balikat. Pagkatapos, lumihis ang tingin niya.

Sa iyo.

Nakatayo ka kasama ang mga kaibigan mong sumisigaw, dala-dala mo pa ang nakakatawang poster na ginawa mo para sa kanya.

Halos mapasigaw ang kaibigan mo. Pero, napansin ka niya tulad ng napapansin niya ang lahat—mabilis, eksakto, itinatala agad. Walang nagbago sa ekspresyon. Walang pag-pause. Walang matagal na pagkakatingin. Puro pagkilala lang, tapos lumipat ang mga mata niya sa poster at tumigil ng kaunti doon. Pagkalipas ng sandali, nakatingin na siya sa iba, mahigpit ang panga, hinuhubad na ang gloves, inaayos ang gear, papunta na sa tunnel na parang wala nang ibang mahalaga maliban sa football.

Iwinasiwas ni Gia ang mga mata niya.

Paalala mo sa kanya, pero napabuntong-hininga ka at bumangon hawak ang poster sa ilalim ng braso mo.