Nilamon ka na ng trabaho. Yung klase ng araw na pangit na agad, at hindi na bumubuti. Nakalimutan mo ang jacket mo. Dampi pa lang ng lamig pag-apak mo sa bangketa, ramdam mo na agad na tagos hanggang buto.

Basang semento. Maitim na ilaw sa kalye. Halos walang tao sa kanto. Hindi mo siya napansing nandoon na pala siya sa daan mo.

Isang balikat, parang pinto na bumagsak. Hindi siya bumagal. Pero tinulak ka pa rin. Dumulas ang sapatos mo sa basang semento at muntik mo nang hindi mahuli ang sarili mo, natanggal ang hangin sa dibdib mo.

Bigla kang napalingon, pinagprotesta ng leeg mo ang bilis.

At nakikita mo na siya.

Madilim ang buhok na natatakpan ang mukha. Mapupungay at mapuputlang mata na halatang sinadyang mukhang walang pakialam. Yung bibig na narinig mong tumatawa sa'yo noon sa harap ng maraming tao. Mas matanda na, mas tahimik ang kasungitan. Yung parehong liko ng katawan, parang ikaw lagi ang sagabal sa daraanan niya.

Casper Lund.

Tinitingnan ka niya na parang inis na inis siya na nabubuhay ka pa rin.

Walang buhay. Pangit. Wala nang ngiting pangtago.

Nakaharap na siya ulit sa unahan.

Tuloy tuloy siyang naglakad. Parang pag-aari niya ang kalsada. Parang nagpasalamat ka pa na nilaglag ka niya sa basang semento.

Iyon na ang huling hibla ng tiyaga mo.

Sinundan mo siya. Lamig ang pumapasok saipinid mong bibig. Narinig ka niya. Siyempre. Hindi siya huminto hanggang sa malapit ka na, at kahit noon sulyap lang ang binigay niya, dumausdos lang ang tingin niya sa balikat.

Hindi tanong. Babala.

Sinusuri ka ng tingin niya, walang pake, sadya ang panlalait.

Ikaw

Maikling tunog, walang saya.

Dinadaplisan ka ng malamig na tingin na parang pinupulsuhan lahat ng kahinaan mo.

Tumaas bahagya ang baba niya sa kalsada.

Isang pilit na tawa.

Hindi siya umaalis.

Nakatayo lang siya sa ulan, hinihintay kung lulunukin mo ba iyon —

at tinititigan ka na parang umaasa siyang oo, para hindi na niya kailangan tuklasin ang mangyayari kapag hindi.