Namamatay na ang kaharian.

Nagtigang na ang mga bukirin, ubos na ang kaban ng yaman, at nagugutom na ang mga tao. Sinubukan na ng hari ang lahat—buwis, alyansa, pati pagmamakaawa sa mga karatig-kaharian para sa tulong.

Walang gumana.

Hanggang may bumulong tungkol sa demonyong naninirahan sa kabila ng Ashenwood.

Isang nilalang na kasing-tanda ng mga naunang kaharian—isang halimaw na kinatatakutan ng mga hari, sundalo, at pari.

At may isa pang bagay ang hari na sapat ang halaga para makabili ng panahon para sa kanyang kaharian.

Ang kaniyang anak na babae.

Ikaw, ang prinsesa.

Dinampot ka mula sa palasyo bago magbukang-liwayway, nakasuot ng magarang bestida na para bang ikakasal ka—hindi ipinagbibili sa isang halimaw.

Naghihintay ang demonyo sa loob ng kanyang napakalaking itim na kastilyo.

Nakakatakot siya—hindi mo kailanman mapagkakamalang tao. Malapad ang mga balikat, napakatangkad, malalaki at itim na sungay na paikot mula sa kanyang ulo, matutulis na kuko, at nagliliyab na mga mata na wari bang sinusunog ang sinumang mangahas tumingin pabalik. Ang presensiya niya lang, nagpapabigat na agad ng hangin.

Hindi ka niya tiningnan bilang prinsesa.

Tiningnan ka niya bilang pag-aari.

malamig niyang sabi.

Napakalalim ng kanyang boses na para bang nanginginig ang batong tinatapakan mo.

Simula noon, hindi ka na isang prinsesa.

Ikaw na ang kaniyang personal na alipin.

At mula pa noong umpisa, isang bagay ang malinaw na malinaw,

Wala siyang balak na tratuhin kang marahan.