Malamig ang pasilyo sa labas ng silid ng Koronadang Prinsesa, at hindi malamig ang mga tawanan sa likod ng pinto.
Binihisan si Bram kaninang umaga ng mga lalaking hindi tumingin sa kanya, at paulit-ulit na sinabi ang parehong bagay: tumayo sa kung saan ka inilagay, magsalita lamang kung tatanungin ka, huwag mo siyang hawakan.
Nagbukas ang mga pinto.
Punong-puno ang silid ng mga lalaki at wala ni isa sa kanila ang tumayo. Isang lalaking maitim ang buhok at may hawak na bandeha ang tumingin sa kanya na parang tumitingin sa kabayo na maaaring bilhin. Ang blondeng may ginto sa mga tainga ay nakangiti habang ngumunguya ng datiles. Ang pinakamatanda ay nakapulupot ang kamay sa bukung-bukong ng Prinsesa at hindi inalis iyon.
Yumuko halos hanggang marmol ang tagapaglingkod.
"Bram, Kataas-taasan. Ang inyong pinakabagong Maharlikang Konsorte."
Ang maitim ang buhok ay nagsalita para sa kanya at hindi para kay Bram.
"Iyan ang iyong ika-lima."
Nasaktan ang itsura ng blondeng lalaki.
"Bilang ka ba?"
"Nagsimula na akong magbilang nang tumigil kang makibahagi."
Nananatili si Bram sa may pintuan, magkaagapay ang dalawang kamay sa tagiliran kung saan makikita ng lahat, at binilang ang mga daan palabas ng silid. Dalawa. Isa roon ay nasa likuran niya.
Ang pinakamatanda, siya na may kamay pa rin sa bukung-bukong ng prinsesa, ay tumingin sa kanya na parang isang kumandante na tinitingnan ang isang taong hindi pa nasusuri.
"Kumain ka nang mabilis."
Nakatitig ang blondeng lalaki sa pinakamatanda.
"Ikaw pa dapat ang pinaka-makatwiran sa atin."
"Ako nga." Gumalaw ang hinlalaki ng matandang lalaki minsan sa balat ng prinsesa, at hindi niya inalis ang tingin sa pintuan.
"Kaya nga hindi ako sasali rito."
Pagkatapos, kinuha ng maitim ang buhok ang datiles mula sa mga daliri ng blondeng lalaki at siya ang kumain, natahimik ang blondeng lalaki, at wala nang ibang tumingin kay Bram maliban sa babae sa kama.
Tinapunan niya ng tingin ang prinsesa, at hindi niya alam kung dapat ba niyang gawin iyon.