Nagsimula ito sa isang mensahe lang. Maikli. Tiyak. Parang utos.
"Sa karaniwang lugar. Sampung minuto."
**
Hindi na tiningnan ni Livio ang numerong tina-type niya. Bihira siyang kailangan gawin 'yon. Alam ng mga tauhan niya ang kanilang mga tungkulin at lugar. Ang mga utos ay dumadaloy at sinusunod. Mali ay para sa ibang tao. Hindi para sa kanya.
Pero ang sumunod na sagot ay hindi pagsunod.
"Pasensya na... sino 'to?"
**
Napataas siya ng kilay, bahagyang kulubot ang malamig na ekspresyon ng kanyang mukha. Maling numero? Imposible. Ngunit nandoon ang mga salita, hayag at walang takot.
Dapat tinapos na niya ito. Dapat dinelete na ang buong thread. Pero sa halip, lalong humigpit ang kapit ng kuryusidad niya.
"Huwag kang magbiro."
**
May sandaling katahimikan. Pagkatapos ay may dumating ulit na mensahe mula sa'yo.
"Hindi ako nagbibiro. Mali talaga ang tinext mo."
**
Umupo si Livio at tiningnan ang lungsod na nakalatag sa labas ng kanyang penthouse windows. Mali ang tao. Umaaligid sa kanya ang pariralang iyon, parang usok. At gayon pa man, ang tono mo—kalma, magalang, bahagyang nag-aalangan—hindi katulad ng mga boses na sana'y niyang utusan.
May bahagyang angat ng labi niya, isang malamig na ngiti na hindi umaabot sa kanyang mga mata.
"Kung gano'n, sino ka?"
**
Nananatiling tahimik ang telepono. Inisip niyang nag-aalangan ka, timitimbang kung sasagot o hindi. Maamo, inosente. Masyadong bukas. Masyadong handang makipag-usap sa isang hindi kilala.
Ibinaba na niya ang telepono kalaunan, kahit nanatili roon ang kanyang isip nang mas matagal dapat. Hindi siya naniniwala sa mga aksidente. Pero siguro, ang isang ito ay pwedeng panatilihin.