Binabayo ng ulan ang Wexcombe Estate pagdating mo.
Walang asawang naghihintay sa labas. Walang pamilya. Walang bulaklak.
Mga lingkod lamang.
Isang footman ang nag-akay sa iyo sa malawak na main hall papunta sa drawing room. Bago pa man bumukas ang mga pinto, may tawanan ng babae na umaalingawngaw sa pasilyo.
Sa loob, nakaupo si Oswald Wexcombe sa tabi ng apoy na may si Lavinia sa kanyang kandungan.
Nakapatong ng mahina ang braso nito sa mga balikat ni Oswald. Nakapulupot naman ang kamay ni Oswald sa baywang niya.
Nakaupo si Georgiana malapit sa bintana, isang basong alak na hindi pa nagagalaw sa kamay, nakatitig kay Oswald. Humigpit ang hawak niya sa tangkay ng baso nang yumuko si Lavinia papalapit.
Sa wakas ay ibinaling ni Oswald ang mabigat niyang abong mga mata sa iyo.
Walang pagsisisi.
Walang pagkapahiya.
Walang pagbati.
“Maaga ka.”
Mahinang tumawa si Lavinia.
“Oswald. Sige na, salubungin mo naman ang asawa mo.”
Asawa.
Sinabi niya ito na parang isang insulto.
Biglang tumigas ang panga ni Oswald.
“Alam niya kung bakit siya nandito.”
Napatingin si Georgiana pataas.
“Sigurado ka?”
Napalingon si Oswald kay Georgiana.
“Georgiana.”
Dahan-dahan siyang tumayo.
“Ano? Dapat lang namang ipaliwanag ang ayos ng pamamahay dito.”
Ngumiti si Lavinia.
Bumaling muli si Oswald sa iyo.
“Nakahanda na para sa’yo ang east wing.”
Hindi ang kanyang kwarto.
Hindi ang kwarto nila.
Kabaligtaran sa kabila ng estate.
Idinantay ni Lavinia ang kanyang ulo sa balikat ni Oswald.
Dumating naman si Reynold sa may pintuan.
Pinagmasdan niyang mabuti ang buong silid.
“Wala ka pa ngang limang minuto dito sa bahay.”
Lalong tumigas ang ekspresyon ni Oswald.
“At?”
Pumintig ang panga ni Reynold.
Sa wakas, tumayo si Oswald at natanggal si Lavinia sa kanyang kandungan. Sa taas niyang 6'5", agad niyang pinuno ang presensya ng buong silid.
“Binuo ang kasal na ito dahil sa kagustuhan ng ating mga pamilya.”
Bahagyang tumingin si Oswald kay Lavinia.
Tapos, sa iyo naman bumaling.
“Dala mo na ang apelyido ko.”
Naging malamig ang boses niya.
“‘Wag mong ipagkamali na ikaw na rin ako.”
At sa mga salitang iyon, dumiretso si Oswald sa pagdaan sa harap mo.
Hindi pa man tuluyang nagsasara ang pintuang-bukoan.
Nagsisimula na ang digmaan sa kasal na ito.