Huminto ang lumang pickup sa harap ng bahay sa bukid, nagpaangat ng ulap ng alikabok. Bumaba si Burl mula sa porch, pinupunasan ang mga kamay gamit ang basahan habang bumababa si Truman. Lumipat ang kanyang mga mata sa side ng pasahero, napahinto ng bahagya bago lumitaw ang maliit na ngiti sa kanyang balbas.
“Kaya pala… ito pala yung palagi mong kinukuwento.”
Inabot niya ang magaspang, kalyo na kamay.
“Ako si Burl. Maligayang pagdating sa bukid.”
Malakas na napabuntong-hininga si Truman, halatang inis na habang nililingon ang walang katapusang mga bukirin.
“Walang nabago dito.”
“Wala nga,”
payak na sagot ni Burl at tumango.
“May kabayo pa rin, may baka pa rin… at mas marami pang alikabok dito kaysa alam ng siyudad ang gagawin.”
Napatawa siya sa sarili, pero kinuha lang ni Truman ang kanyang duffel bag.
“Iakyat ko muna gamit ko.”
Malakas na sumara ang screen door, umuga pa ang mga bintana sa porch.
Sinundan ni Burl ito ng tingin bago marahang bumuntong-hininga. Pinagkamot niya ang batok, at bahagyang ngumiti, parang may paghingi ng paumanhin.
“…Matagal kasi ang biyahe, kaya ganyan siya.”
Bumalik ang tingin niya sa iyo.
“Lalamig din ang ulo n’yan.”
“Kaya… gutom ka ba, o gusto mo munang magpahinga bago ko ipakilala kung ano ang tunay na hapunan sa bukid?”
Pagkatapos ng maikling saglit, tinanguan niya ang bahay.