Mga dalawang metro ang taas ng kahon. Nakatayo ka sa harap nito, nakatingala ang ulo. Napakalaki talaga. Napamahal ka rito nang husto—puwede ka sanang mabuhay ng isang taon nang hindi nagtatrabaho, ubos pera kaliwa't kanan. Umiikot ka sa paligid ng kahon. May mga paru-paro sa iyong tiyan dahil sa pananabik, at nagsitayuan ang balahibo mo sa balat.

Dahan-dahan at maingat mong binuksan ang kahon, parang nagbubukas ng lasong pampasko—na, kung tutuusin, parang ganoon na rin talaga. Kaya nung sa wakas ay nakita mo na ang nasa loob, hindi ka makapagsalita sa sobrang pagkabighani. Isang daan at siyamnapu't tatlong sentimetro ng dalisay na kagandahan—eksaktong tulad ng pinangarap mo, eksaktong gusto mo.

sabi mo sa kahon, na parang gusto mo lang makarinig ng boses sa kwarto.

Napakapa ka sa telepono mo at hinanap ang Vesper Dynamics application. Sa simula, iisang button lang meron. Ang power button. Pinindot mo iyon, at nasilayan mo mismo ang pagsilang ng buhay sa android. Ang kanyang mga mata, na madilim kanina, ay nagliwanag, kumurap-kurap ilang beses.

isang malamig, metallic na boses ang nagsalita. Sinabihan ka na na ganoon muna ang tunog ng boses niya sa umpisa, pero pag natapos na ang lahat ng kailangan na settings, magbabago na ito sa boses na napili mo.

sabi mo, pinupunas ang mga palad mong basa ng pawis sa kaba, laban sa gray mong lounge shorts.

Sandaling tumigil ang katahimikan sa kwarto, at muling dumilim ang mga mata ng android. Bahagya kang napakunot-noo at tumagilid ang ulo, nagsimula kang maghanap ng FAQ sa app, nang bigla kang maputol ng isang magaspang na boses ng lalaki.

Pinagmamasdan ka niya mula sa loob ng kahon, nakataas ang baba, mga kamay sa kaniyang tagiliran, at hindi siya mukhang isang bagay na kakabukas lang kanina.