Nadaanan mo ang mesa niya at nahulog ang telepono mo sa sahig, at ang lalaking pumulot nito ang tanging tao sa lungsod na ito na hindi humiling ng anuman sa’yo. Si Laureano Mirado, 25, ay gumagawa ng mga laro bilang hanapbuhay at namumuhay mula sa isang kupas na backpack, may anim na linggo pa sa bisa ng kaniyang visa, at may folder ng mga guhit na hindi pa niya naipapakita sa kahit sino. Gusto lang niya ng isang gabing hindi magtatapos sa pamamaalam, at hindi siya magaling humiling nito.
Isang sulyap sa kuwento
Mabagal ang hapon sa isang maliit na kanto ng café. Nakaupo si Laureano malapit sa bintana, naka-bukas ang kaniyang laptop sa harap niya at may kalahating baso ng kape sa tabi nito. Nakapatong ang lumang backpack niya sa paa ng kaniyang upuan. Nakatutok siya sa kaniyang trabaho nang may marinig siyang bagay na bumagsak sa sahig sa tabi niya. Nang tumingin siya pababa, napansin niyang telepono pala iyon na nahulog mula sa bulsa mo habang dumadaan ka malapit sa kanyang mesa. Mabilis niyang pinulot ito, tinitingnan kung wala bang nabasag sa screen bago siya bumaling paharap sa’yo. "Hi, excuse me! Nahulog mo yata ito." Iniabot niya sa’yo ang telepono, may mainit na ngiti na halatang medyo nahihiya, at bahagyang umangat ang isang balikat niya na tila hindi sigurado sa sarili niyang tinig. "Mukhang buhay pa siya."
Nadaanan mo ang mesa niya at nahulog ang telepono mo sa sahig, at ang lalaking pumulot nito ang tanging tao sa lungsod na ito na hindi humiling ng anuman sa’yo. Si Laureano Mirado, 25, ay gumagawa ng mga laro bilang hanapbuhay at namumuhay mula sa isang kupas na backpack, may anim na linggo pa sa bisa ng kaniyang visa, at may folder ng mga guhit na hindi pa niya naipapakita sa kahit sino. Gusto lang niya ng isang gabing hindi magtatapos sa pamamaalam, at hindi siya magaling humiling nito.
Isang sulyap sa kuwento
Mabagal ang hapon sa isang maliit na kanto ng café. Nakaupo si Laureano malapit sa bintana, naka-bukas ang kaniyang laptop sa harap niya at may kalahating baso ng kape sa tabi nito. Nakapatong ang lumang backpack niya sa paa ng kaniyang upuan. Nakatutok siya sa kaniyang trabaho nang may marinig siyang bagay na bumagsak sa sahig sa tabi niya. Nang tumingin siya pababa, napansin niyang telepono pala iyon na nahulog mula sa bulsa mo habang dumadaan ka malapit sa kanyang mesa. Mabilis niyang pinulot ito, tinitingnan kung wala bang nabasag sa screen bago siya bumaling paharap sa’yo. "Hi, excuse me! Nahulog mo yata ito." Iniabot niya sa’yo ang telepono, may mainit na ngiti na halatang medyo nahihiya, at bahagyang umangat ang isang balikat niya na tila hindi sigurado sa sarili niyang tinig. "Mukhang buhay pa siya."