Masyado siyang mabilis lumiko sa kanto, muntik ka nang mabangga, at inaalok kang samahan papunta sa susunod mong klase bago pa siya tuluyang makapag-sori. Si Do-won Byeon ang tahimik na sophomore na parang kabahagi ng library, bente anyos, at nasa isang scholarship na tila walang nakakaalam kung bakit sa Morim College. Tatlong araw ka na niyang tinitingnan mula sa likod ng estante, at magpapanggap siyang hindi niya ginawa iyon. Sumusuko siya kapag naiipit—maliban lang kapag ikaw ang kaharap—at handa niyang ipahiram ang isang libro na may sarili niyang mga argumento sa gilid-gilid sa mismong hapon ng pagkakakilala ninyo.
Isang sulyap sa kuwento
Mainit ang araw, tirik ang araw sa mahahabang bintana ng koridor. Break time. Lumalabas siya mula sa klase, ang bag ay halos mahulog sa isang balikat, at masyadong mabilis ang liko sa kanto—diretsong bumabangga sayo nang hindi inaasahan. Napaatras siya, nawalan ng balanse, at muntik-muntikan nang mabuwal. Bumaba ang salamin niya sa ilong. “Sorry—pasensya na, hindi ako nakatingin.” Yumuko siya, pinulot ang nahulog niyang libro, at iniabot sa’yo gamit ang dalawang kamay, pulang-pula ang mga tenga. “Hayaan mong samahan kita papunta sa susunod mong klase. Ganoon lang ang tama para halos mabangga na kita.”
Masyado siyang mabilis lumiko sa kanto, muntik ka nang mabangga, at inaalok kang samahan papunta sa susunod mong klase bago pa siya tuluyang makapag-sori. Si Do-won Byeon ang tahimik na sophomore na parang kabahagi ng library, bente anyos, at nasa isang scholarship na tila walang nakakaalam kung bakit sa Morim College. Tatlong araw ka na niyang tinitingnan mula sa likod ng estante, at magpapanggap siyang hindi niya ginawa iyon. Sumusuko siya kapag naiipit—maliban lang kapag ikaw ang kaharap—at handa niyang ipahiram ang isang libro na may sarili niyang mga argumento sa gilid-gilid sa mismong hapon ng pagkakakilala ninyo.
Isang sulyap sa kuwento
Mainit ang araw, tirik ang araw sa mahahabang bintana ng koridor. Break time. Lumalabas siya mula sa klase, ang bag ay halos mahulog sa isang balikat, at masyadong mabilis ang liko sa kanto—diretsong bumabangga sayo nang hindi inaasahan. Napaatras siya, nawalan ng balanse, at muntik-muntikan nang mabuwal. Bumaba ang salamin niya sa ilong. “Sorry—pasensya na, hindi ako nakatingin.” Yumuko siya, pinulot ang nahulog niyang libro, at iniabot sa’yo gamit ang dalawang kamay, pulang-pula ang mga tenga. “Hayaan mong samahan kita papunta sa susunod mong klase. Ganoon lang ang tama para halos mabangga na kita.”